Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η μιζέρια...

Προχθές συμμετείχα, άθελά μου, σε μια περίεργη κουβέντα. Μια κουβέντα που περιστρέφονταν γύρω απ' το internet και τα πολιτικά σχόλια σ' αυτό (καλά και όχι μόνο γύρω απ' αυτά αλλά δεν είναι της παρούσης). Αυτό που μου έμεινε ήταν μια πρόταση...

"[...] Αχ αυτοί οι τύποι... Τώρα που δεν μπορούν να διώξουν την μιζέρια από πάνω τους πηγαίνοντας σε κωλόμπαρα, κάθονται και σχολιάζουν, γράφοντας ότι μαλακία τους κατέβει στο κεφάλι. [...]"

Και μετά σκεφτόμουν μόνος μου. Πόσο μίζερο τελικά είναι αυτό. Ή να πας σε κωλόμπαρα, ή να κάθεσαι και να σχολιάζεις ειδήσεις, κάνοντας πολιτικές αναλύσεις του κώλου.

Και η συνέχεια; Αναπόφευκτα ήρθα στο μυαλό μου εγώ. Θαρρείς εγώ τι κάνω; Όποτε η μιζέρια μου ξεπεράσει ένα επίπεδο, κάθομαι και γράφω. Γράφω παπαριές μπας και στο τέλος προκύψει κάτι απ' αυτό. Φούμαρα. Μπορεί σε κωλόμπαρα να μην πήγαινα ποτέ, αλλά είμαι και 'γω ένας απ' αυτούς που - έμμεσα - κοροϊδεύω. Ένας μίζερος που για να διώξει την μιζέρια από πάνω του κάθεται και γράφει κειμενάκια του κώλου.

Αχ, τελικά μου λείπουν οι εποχές που το μόνο που χρειαζόταν για να γράψω ήταν να έχω πιει ή να έχει πάει τέσσερις (ή και τα δύο). Κι ακόμα περισσότερο μου λείπουν εκείνες οι εποχές γιατί είχα κάτι να πω. Τώρα, το μόνο που έχω να πω και να γράψω είναι μια επιφανειακή αυτοψυχανάλυση που δεν μπορώ να συνεχίσω και για πολύ ώρα γιατί θα κοιμηθώ πάνω στο πληκτρολόγιο. Α, και γιατί πρέπει να πάω μέσα να δω τηλεόραση. Δεν ξέρω - ακόμη - γιατί, αλλά πρέπει...

Καληνύχτα λοιπόν, για άλλη μια μέρα απ' τις 12:30...