Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Κύύύύκλους

Στο πνεύμα της εποχής, ο Τάκης ο Raver...




Στο πνεύμα των σκέψεών μου, οι κύκλοι!

Τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες ώστε πολλοί κύκλοι να κλείνουν τώρα. Ένας δικός μου, ένας άλλος δικό σου, κι ένας ακόμη του τάδε. Όλοι βρίσκονται σε μια αναταραχή. Που είναι ο ενθουσιασμός της προηγούμενης φοράς; Τότε όλα ήταν τέλεια. Ξέγνοιαστα. Ανέμελα. Όμορφα. Και για τους τρεις. Κι όχι μόνο για αυτούς. Για όλους εκείνους που προχωρούσαν μπροστά. Φαίνονταν ν' ανοίγουν όλα διάπλατα μπροστά τους σαν μια πολύχρωμη βεντάλια.

Και τώρα που πλέον αποφάσισαν τι θέλουν να κάνουν με την βεντάλια (άλλοι την αγόρασαν και άλλοι αδιαφόρησαν), δεν μπορεί κανείς να κάνει το επόμενο βήμα. Κάτι τους τραβάει πίσω. Θέλουν όλα ν' αρχίσουν ξανά απ' το μηδέν. Όχι γιατί η βεντάλια δεν είναι ωραία. Όχι γιατί τους γοητεύει τώρα λιγότερο. Αλλά γιατί από αύριο θα πρέπει ν' αρχίσουν να την χρησιμοποιούν. Είναι δύσκολο να την κουνήσεις την βεντάλια.! Μετά η αδράνεια θα τα κάνει όλα. Αλλά τώρα; Τώρα θέλουν όλοι να γυρίσουν πίσω. Εκεί που απλά κοίταζαν την ομορφιά της...

Μέσα στο μυαλό καθενός ξεχωριστά γυρίζει η σκέψη  της κίνησης. Γιατί αυτή να επηρεάζει τόσο πολύ την βεντάλια; Μπορεί να σκιστεί. Κι έπειτα, με την χρήση θα ξεθωριάσει! Και θα χαθεί η μαγεία της. Η μαγεία του παρελθόντος, εν γένει. Ήταν τόσο ωραία αν μη τι άλλο. Αν δεν ήταν, γιατί να την κοίταζες επίμονα τόσα χρόνια;

Αυτή η ομορφιά είναι που φοβούνται όλοι ότι θα χάσουν. Γι' αυτό και πάντα το τέλος και η επόμενη αρχή είναι τόσο δύσκολα. Γιατί η βεντάλια ήταν όμορφη! Και ποίο είναι το συμπέρασμα απ' όλα αυτά; Συμπέρασμα δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει μια ρητορική ερώτηση!!

Γιατί οι κύκλοι να είναι τέτοιοι και να μην είναι 8άρια;;;;

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

ΑΕΛ, Φέτα...

... και Motörhead κασέτα.

Αυτό μου φέρνει σήμερα στο μυαλό η επικείμενη επιστροφή στην πατρίδα!


Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Silence!!

Η σιωπή και το επακόλουθό της, η μοναξιά. Οι σκέψεις που χτίζονται χωρίς να μιλάς. Η πνευματική δουλειά που κρύβεται πίσω τους. Όλες αυτές οι σκέψεις. Τα διάφορα σενάρια. Οι πιθανότητες. Το χτίσιμο του ουρανοξύστη του μέλλοντος, στηριγμένο απλά σε μια και μοναδική αρχική συνθήκη. Σε ένα και μοναδικό γεγονός. Σε μία απλή ιδέα.

Και η σιωπή; Η σιωπή χτίζει αυτές τις σκέψεις όχι μέσα από την μοναξιά, αλλά μέσα από την απόρριψη της ανταλλαγής. Της ανταλλαγής των σκέψεων! Μια ανταλλαγή που θα οδηγούσε στην ακύρωση των περισσότερων σεναρίων, απλά γιατί το γεγονός δεν θα ήταν πλέον μόνο ένα...

Τα πολλά γεγονότα θα δείχνουν πλέον πιο ξεκάθαρα τη διαφορά της σωστής απ' την λάθος κατεύθυνση. Και όχι μόνον αυτά. Αλλά και η περαιτέρω ακύρωση κι άλλων σεναρίων μέσω του χαρακτηρισμού των παράπλευρων συνεπειών τους ως αβάσιμων. Είτε με αφηρημένους ηθικούς, είτε με πιο χειροπιαστούς φυσικούς και υλιστικούς όρους.

Και τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα βλέπουμε παντού στην καθημερινότητά μας. Μας τα υποδεικνύει η εμπειρία μας. Μέχρι και στο σχολείο μας τα λένε!!!

Και παρ' όλα αυτά δεν μιλάμε...


Δώρο η αφορμή του τίτλου...

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Σημειώσεις part 1

Οι παρακάτω σκέψεις γράφονται υπό την μορφή σημειώσεων, με τον κίνδυνο να περιέχουν κλεμμένες ιδέες, αλλά και με την βεβαιότητα ότι ο "ιδιοκτήτης" τους δεν θα με κατηγορήσει για την κλοπή αυτή!

Η αρχική παρατήρηση ήταν η συνολική πολιτική θέση ενός ατόμου και η αντιστοίχηση που μπορεί αυτή να έχει με πράξεις ή γενικότερα με την κοινωνική δράση του. Και εν συνεχεία το αν οι πράξεις αυτές καθρεφτίζουν εν τέλει την πολιτική θέση του ατόμου.

Και αν το καθρέφτισμα και η θεωρητική θέση δεν συμπίπτουν τότε ποιος υπερνικά; Κρινόμαστε εν τέλει απ' τις πράξεις μας ή απ' τις ιδέες μας;

Μήπως οι τελικές πράξεις διαφέρουν απ' τις θεωρητικά σωστές λόγω του προσωπικού εγωισμού του ατόμου. Ή αντίστροφα μήπως η κοινωνία τον οδηγεί στο να πράττει διαφορετικά απ' ότι θα ήθελε απλά γιατί πρέπει να επιβιώσει αξιοπρεπώς μέσα σε αυτή; (προς επεξεργασία και συζήτηση!)

Μπορεί το παραπάνω συμπέρασμα να μην είναι απόλυτο αλλά να συνδυάζεται σε μέρη (πιθανά όχι ισανάλογα). Πρόχειρο παράδειγμα (χωρίς ακόμη απόδειξη ορθότητας): πολιτικοί ιδεαλιστές-(μικρό)επιχειρηματίες.

Τελικά είναι ηθικό (λεπτό σημείο. καθένας έχει διαφορετική ηθική) να πράττεις διαφορετικά απ' ότι σε οδηγούν τα ιδανικά σου και αν ναι σε ποίον βαθμό; Πέραν της επιβίωσης πρέπει να επιζητάς υψηλότερο ή χαμηλότερο επίπεδο ζωής χρησιμοποιώντας ξένες, ως προς την ηθική σου, τακτικές οι οποίες όμως είναι σύμφωνες με την κρατούσα κοινωνικοπολιτική ηθική; Και αν το κάνεις, μήπως τελικά οι ιδέες σου είναι διαφορετικές (επιστροφή στην παράγραφο 2 και κύκλος).

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Fill in the gaps

Νοιώθω την ανάγκη να γράψω, συνήθως όταν έχω και κάτι να πω...

Σήμερα απ' την άλλη δεν έχω τίποτε να πω.

Αλλά έχω την ανάγκη να γράψω.

Η ανάγκη αυτή με κάνει να φτιάξω ένα κενό ποστ, για να το γεμίσει ο καθένας αυθαίρετα με ότι αυτός κρίνει αναγκαίο!


Μόνο μια μικρή δική μου συνεισφορά...

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η μιζέρια...

Προχθές συμμετείχα, άθελά μου, σε μια περίεργη κουβέντα. Μια κουβέντα που περιστρέφονταν γύρω απ' το internet και τα πολιτικά σχόλια σ' αυτό (καλά και όχι μόνο γύρω απ' αυτά αλλά δεν είναι της παρούσης). Αυτό που μου έμεινε ήταν μια πρόταση...

"[...] Αχ αυτοί οι τύποι... Τώρα που δεν μπορούν να διώξουν την μιζέρια από πάνω τους πηγαίνοντας σε κωλόμπαρα, κάθονται και σχολιάζουν, γράφοντας ότι μαλακία τους κατέβει στο κεφάλι. [...]"

Και μετά σκεφτόμουν μόνος μου. Πόσο μίζερο τελικά είναι αυτό. Ή να πας σε κωλόμπαρα, ή να κάθεσαι και να σχολιάζεις ειδήσεις, κάνοντας πολιτικές αναλύσεις του κώλου.

Και η συνέχεια; Αναπόφευκτα ήρθα στο μυαλό μου εγώ. Θαρρείς εγώ τι κάνω; Όποτε η μιζέρια μου ξεπεράσει ένα επίπεδο, κάθομαι και γράφω. Γράφω παπαριές μπας και στο τέλος προκύψει κάτι απ' αυτό. Φούμαρα. Μπορεί σε κωλόμπαρα να μην πήγαινα ποτέ, αλλά είμαι και 'γω ένας απ' αυτούς που - έμμεσα - κοροϊδεύω. Ένας μίζερος που για να διώξει την μιζέρια από πάνω του κάθεται και γράφει κειμενάκια του κώλου.

Αχ, τελικά μου λείπουν οι εποχές που το μόνο που χρειαζόταν για να γράψω ήταν να έχω πιει ή να έχει πάει τέσσερις (ή και τα δύο). Κι ακόμα περισσότερο μου λείπουν εκείνες οι εποχές γιατί είχα κάτι να πω. Τώρα, το μόνο που έχω να πω και να γράψω είναι μια επιφανειακή αυτοψυχανάλυση που δεν μπορώ να συνεχίσω και για πολύ ώρα γιατί θα κοιμηθώ πάνω στο πληκτρολόγιο. Α, και γιατί πρέπει να πάω μέσα να δω τηλεόραση. Δεν ξέρω - ακόμη - γιατί, αλλά πρέπει...

Καληνύχτα λοιπόν, για άλλη μια μέρα απ' τις 12:30...