Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

12-18

Άξιο λόγου το πως αντιλαμβάνεσαι τον χαρακτήρα σου μέσα από δύσκολες στιγμές και επίπονες καταστάσεις. Από κινήσεις που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έκανες. Από ερμηνείες που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έδινες. Από λάθη που κάνεις χωρίς να το συνειδητοποιείς... άμεσα.

Το πως μεγάλωσες κρύβεται μέσα σου. Παλεύει να βγει στην επιφάνεια όμως. Σαν το ασυνείδητο στα όνειρά σου. Οι - πρώην ίσως - φίλοι σου. Οι - τότε ίσως - ζωές τους. Οι - τότε σίγουρα - προσεγγίσεις τους. Και η δικιά σου προηγούμενη ζωή. Αυτή που θες να διώξεις. Αυτή που κρύβεις καλά γιατί λίγο-πολύ ντρέπεσαι γι' αυτήν.

Αυτές οι μονόχνοτες, ασθενικές μνήμες. Καταλήγματα μιας εποχής που δεν ήλεγχες τον εαυτό σου. Τα συναισθήματά σου ήταν έρμαιο της "κοινότητας". Έπρεπε να ζεις όπως η "κοινότητα". Η διαφορετικότητα ήταν απαγορευτική. Η διαφορετικότητα ήταν η μοναξιά. Η διαφορετικότητα ήταν η περιθωριοποίηση. Και ποιος θέλει την περιθωριοποίηση τέτοιες εποχές. Δεν σκέφτεσαι τι θα κέρδιζες και τι θα έχανες τότε. Απλά δεν την ήθελες. Ίσως ήταν και εκ κατασκευής φυσιολογικό.

Όλα αυτά σ' έχουν σημαδέψει. Σου έχουν γεμίσει την μνήμη και το μυαλό αηδία. Σ' έχουν κάνει να μην σέβεσαι τον εαυτό σου. Να τον λυπάσαι. Να τον θεωρείς άχρηστο. Ηλίθιο. Αηδιαστικό. Γιατί πλέον μπορείς να δεις τι κερδίζεις και τι χάνεις, πιο καθαρά.

Και τώρα που έχεις αναγνωρίσει τα λάθη σου αυτές οι μνήμες περιμένουν να ξαναεμφανιστούν. Είναι μια καταπιεσμένη σου πτυχή που με την πρώτη ευκαιρία ξεπετιέται. Και σε κάνει να συχαίνεσαι τον εαυτό σου παραπάνω. Να μην θες να σε δεις. Να ντρέπεσαι για σένα.

Κι όμως. Όλα αυτά είναι που σ' έχουν διαμορφώσει. Χωρίς αυτά δεν θα είχες συνειδητοποιήσει το πόσο προβληματικά είναι. Και ίσως θα τα επαναλάμβανες. Σε χειρότερη πια εποχή. Μια εποχή που δεν θα έχεις δικαιολογίες. Γιατί δεν είσαι πια παιδί. Η παιδική ηλικία πέρασε. Επόμενος σημαντικός σταθμός είναι ο θάνατος.

Το μόνο που μένει, πλέον, είναι να καταπνίξεις αυτή την επιθυμία του παλιού σου εαυτού να βρει λίγες στιγμές δόξας. Αν δεν είσαι σαν αυτόν, θα τα καταφέρεις. Θα συνηθίσεις μακριά του. Ίσως όχι τόσο γρήγορα, αλλά τελικά θα το κάνεις. Άλλωστε ο επόμενος σταθμός, είπαμε, είναι μακριά... Ελπίζεις!!

Και μετά θα λες "τι ωραία που ήταν τότε". Ή μήπως όχι; Αρκετοί το λένε πάντως... Θα σε γυρίσει, όμως, αυτό στον ίδιο τρόπο σκέψης; Μήπως οι αρκετοί αυτό είναι που αναπολούν. Μήπως τελικά δεν έχουν αλλάξει πραγματικά μέσα τους; Ποτέ δεν μου το έχουν πει. Μένει να το μάθω και 'γω. Εν καιρώ. Ελπίζω πάντως σε αρνητική απάντηση.

Έφηβος λοιπόν...

Και έρχονται και εκλογές σε λίγες μέρες...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου