Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Παράλειψις..

Από το πρωινό κείμενο έλειπε το παρακάτω. Νοηματικά είναι άσχετα, αλλά χρονικά σχετικά. Γράφτηκαν με διαφορά λίγων λεπτών...


Τα ποιήματα της μέρας
είναι δημιουργήματα του φωτός.

Τα ποιήματα της νύχτας
είναι δημιουργήματα του φωτός
της λάμπας μου.

Τα πραγματικά ποιήματα
είναι δημιουργήματα του στυλό μου.
Των νεύρων μου.
Του μυαλού μου.

Τα πραγματικά ποιήματα
είναι μαλακίες.

Τα ψεύτικα ποιήματα
είναι αυτά που σκέφτομαι και δεν μπορώ να γράψω!

Τα ψεύτικα ποιήματα
είναι τα πραγματικά ποιήματα.
Αυτά που δεν θα τα μάθει ποτέ κανείς!!

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

12-18

Άξιο λόγου το πως αντιλαμβάνεσαι τον χαρακτήρα σου μέσα από δύσκολες στιγμές και επίπονες καταστάσεις. Από κινήσεις που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έκανες. Από ερμηνείες που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έδινες. Από λάθη που κάνεις χωρίς να το συνειδητοποιείς... άμεσα.

Το πως μεγάλωσες κρύβεται μέσα σου. Παλεύει να βγει στην επιφάνεια όμως. Σαν το ασυνείδητο στα όνειρά σου. Οι - πρώην ίσως - φίλοι σου. Οι - τότε ίσως - ζωές τους. Οι - τότε σίγουρα - προσεγγίσεις τους. Και η δικιά σου προηγούμενη ζωή. Αυτή που θες να διώξεις. Αυτή που κρύβεις καλά γιατί λίγο-πολύ ντρέπεσαι γι' αυτήν.

Αυτές οι μονόχνοτες, ασθενικές μνήμες. Καταλήγματα μιας εποχής που δεν ήλεγχες τον εαυτό σου. Τα συναισθήματά σου ήταν έρμαιο της "κοινότητας". Έπρεπε να ζεις όπως η "κοινότητα". Η διαφορετικότητα ήταν απαγορευτική. Η διαφορετικότητα ήταν η μοναξιά. Η διαφορετικότητα ήταν η περιθωριοποίηση. Και ποιος θέλει την περιθωριοποίηση τέτοιες εποχές. Δεν σκέφτεσαι τι θα κέρδιζες και τι θα έχανες τότε. Απλά δεν την ήθελες. Ίσως ήταν και εκ κατασκευής φυσιολογικό.

Όλα αυτά σ' έχουν σημαδέψει. Σου έχουν γεμίσει την μνήμη και το μυαλό αηδία. Σ' έχουν κάνει να μην σέβεσαι τον εαυτό σου. Να τον λυπάσαι. Να τον θεωρείς άχρηστο. Ηλίθιο. Αηδιαστικό. Γιατί πλέον μπορείς να δεις τι κερδίζεις και τι χάνεις, πιο καθαρά.

Και τώρα που έχεις αναγνωρίσει τα λάθη σου αυτές οι μνήμες περιμένουν να ξαναεμφανιστούν. Είναι μια καταπιεσμένη σου πτυχή που με την πρώτη ευκαιρία ξεπετιέται. Και σε κάνει να συχαίνεσαι τον εαυτό σου παραπάνω. Να μην θες να σε δεις. Να ντρέπεσαι για σένα.

Κι όμως. Όλα αυτά είναι που σ' έχουν διαμορφώσει. Χωρίς αυτά δεν θα είχες συνειδητοποιήσει το πόσο προβληματικά είναι. Και ίσως θα τα επαναλάμβανες. Σε χειρότερη πια εποχή. Μια εποχή που δεν θα έχεις δικαιολογίες. Γιατί δεν είσαι πια παιδί. Η παιδική ηλικία πέρασε. Επόμενος σημαντικός σταθμός είναι ο θάνατος.

Το μόνο που μένει, πλέον, είναι να καταπνίξεις αυτή την επιθυμία του παλιού σου εαυτού να βρει λίγες στιγμές δόξας. Αν δεν είσαι σαν αυτόν, θα τα καταφέρεις. Θα συνηθίσεις μακριά του. Ίσως όχι τόσο γρήγορα, αλλά τελικά θα το κάνεις. Άλλωστε ο επόμενος σταθμός, είπαμε, είναι μακριά... Ελπίζεις!!

Και μετά θα λες "τι ωραία που ήταν τότε". Ή μήπως όχι; Αρκετοί το λένε πάντως... Θα σε γυρίσει, όμως, αυτό στον ίδιο τρόπο σκέψης; Μήπως οι αρκετοί αυτό είναι που αναπολούν. Μήπως τελικά δεν έχουν αλλάξει πραγματικά μέσα τους; Ποτέ δεν μου το έχουν πει. Μένει να το μάθω και 'γω. Εν καιρώ. Ελπίζω πάντως σε αρνητική απάντηση.

Έφηβος λοιπόν...

Και έρχονται και εκλογές σε λίγες μέρες...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Homeland

Πως είναι όταν γυρνάς πίσω, έστω και για λίγο; Βαρετά! Πως είναι όταν όλοι θεωρούν ότι έχεις ακόμα τις παλιές σου συνήθειες; Εκνευριστικά! Πως είναι όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτε χωρίς να δώσεις ένα mini review; Καταπιεστικά! Πως είναι όταν σε αναγκάζουν να κάνεις κάτι "γιατί έτσι πρέπει"; @#!#%$&&^@% (καλά υπερβάλω αλλά δεν μπορούσα να βρω κατάλληλη λέξη)!

Έτσι είναι λοιπόν κάθε φορά που γυρίζω πίσω. Το μόνο καλό είναι ότι έχει μπόλικο ποτό. Βέβαια, συνήθως, αμφιβόλου ποιότητος μιας και η χρήση του είναι κυρίως σε γλυκά. Αλλά δεν βαριέσαι! Την δουλειά του την κάνει. Α και ότι - πλέον - έχει και σερφάρισμα στο διαδίκτυο!

Κατά τα άλλα αυτή η λυκειακή αίσθηση έχει μείνει στο σπίτι. Την μυρίζεις. Την αισθάνεσαι όταν περπατάς. Την νιώθεις όταν ακουμπάς τους τοίχους. Την ακούς όταν σου μιλάνε. Μπορεί να φταίει και η στασιμότητα των πραγμάτων εδώ. Αλλά στάσου. Ποια στασιμότητα; Πήρανε καινούρια τηλεόραση. Καινούρια πλαστικά λουλούδια για το σαλόνι. Φούρνο μικροκυμάτων. Άλλαξαν και την διάταξη σε κάτι ντουλάπες. Α να και κάτι καινούρια κεράκια στο τραπεζάκι εδώ δίπλα. Πάει η στασιμότητα δηλαδή, κατέρρευσε. Κι όμως, ακόμα αυτή η αίσθηση μένει.

Ίσως να φταίνε οι αναμνήσεις τελικά και όχι η φυσική διάταξη των πραγμάτων. Ίσως πάλι να είναι απλά μια αίσθηση που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Αλλά γιατί; Γιατί να υπάρχει κάτι τέτοιο; Ίσως και αυτό να μην χρειάζεται να απαντηθεί. Και ο κύκλος με τα αναπάντητα ερωτήματα συνεχίζει επ' άπειρων.

Και μετά απ' όλα αυτά η πλήρη ησυχία. Η πλήρη ησυχία που προκύπτει απ' τους διαφορετικούς ρυθμούς ζωής. Άλλοι κοιμούνται στις 3 και άλλοι ξυπνάνε στις 5. Πώς να συμβαδίσεις; Δεν γίνεται. Έτσι ήταν και παλιά, αλλά όχι τόσο έντονα. Τώρα πια έχει γίνει η μέρα με την νύχτα (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Και μέσα στην πλήρη ησυχία και ηρεμία έρχεται αναπόφευκτα η σύγκριση. Τα βιβλία έχουν αντικατασταθεί από στοίβες βιβλίων. Οι φωτοτυπίες έχουν αντικατασταθεί από χειρόγραφα. Τα τετράδια έχουν αντικατασταθεί από πάκους χαρτιών. Τα γράμματα έχουν αντικατασταθεί από σύμβολα. Το ενιαίο μυαλό έχει αντικατασταθεί από τμηματικούς χωρισμούς... Η δράση έχει αντικατασταθεί από τυφλά μονοπάτια... Όλα είναι τόσο ανάποδα!.!



Υ.Γ. το νέο blogger δεν μ' αρέσει καθόλου... μια κοινωνική προσφορά από εμένα στους αναγνώστες μου :-P