Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Αδικίες...

Γεμάτη η σημερινή μέρα από αδικίες. Θες ως προς εμένα, θες ως προς άλλους... Θες ως προς όλους;

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι την μέθοδο διαχείρισης κρίσεων. Του εαυτού μου πάντα. Μια μέθοδο με χίλιες δύο αδυναμίες, ένα τεράστιο μειονέκτημα, και η οποία δεν έχει και αποτέλεσμα, παρά σε κάποιες ειδικές (και σχετικά εύκολες) περιπτώσεις.

Τι κάνω λοιπόν; Απλά αδιαφορώ. Ή τουλάχιστον προσπαθώ. Αδιαφορώ και προσπαθώ να βρω μια θετική πλευρά. Βέβαια αυτή δεν την βρίσκω πάντα, οπότε συνεχίζω να προσπαθώ να αδιαφορώ όσο γίνεται. Είπαμε πετυχαίνει. Στην αρχή σήμερα πέτυχε. Αλλά παρόλα αυτά νοιώθω αδικημένος. Νοιώθω αδικημένος γιατί τα παράτησα εύκολα. Αν δεν το έκανα αυτό τουλάχιστον θα διεκδικούσα το δίκιο μου. Θα βασιζόμουν στις δυνάμεις μου και θα διεκδικούσα αυτό που πίστευα ότι αξίζω. Αλλά πάντα θα ενυπήρχε το ρίσκο της αποτυχίας. Και αυτό είναι που με κράτησε πίσω. Αλλά και πάλι, δεν με έκανε και να νιώσω καλύτερα.

Μετά απ' αυτό όμως ήρθε το χειρότερο. Και το χειρότερο είναι να αδικούν όχι εμένα, αλλά κάποιον που αγαπώ. Πώς να το αντιμετωπίσω; Τι να κάνω; Το παραπάνω προφανώς δεν πιάνει. Δεν είμαι εγώ. Είναι κάποιος άλλος. Με τις δικές του συνήθειες, τον δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις. Και με καταρρακώνει αυτό. Με καταρρακώνει γιατί δεν μπορώ να αδιαφορήσω. Αλλά απ' την άλλη δεν μπορώ και να το αντιμετωπίσω. Οι μέθοδοί μου δεν πιάνουν, αφού δεν είμαι εγώ. Προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ, αλλά το ξέρω ότι είμαι λίγος. Δεν μπορώ να βοηθήσω σε τέτοια θέματα. Σκαλώνω. Δεν ξέρω τι να πω. Πως να κινηθώ. Τι να κάνω...

Το μόνο που με παρηγορεί, είναι η, εκ' των υστέρων, αναγνώριση ότι προσπάθησα. Ότι δεν φταίω, και ότι έκανα και 'γω ότι μπορούσα απ' την μεριά μου. Δεν είχε αποτέλεσμα βέβαια, αλλά δεν ξέρω και πως μπορώ να το κάνω να έχει.

Ελπίζω πραγματικά κάτι τέτοιο να είναι αρκετό. Θεωρώ πως είναι το μέγιστο που μπορώ να κάνω. Δεν σταματάω ποτέ να προσπαθώ να γίνω καλύτερος, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει πολλά όπως φαίνεται. Αυτή είναι μια σκέψη και μια απορία που με βασανίζει πολύ καιρό. "Είμαι αρκετός;". Θα γίνω μονότονος και γραφικός και θα πω πως "ελπίζω αυτή μου η απορία να μην απαντηθεί ποτέ".

Και μετά από όλα αυτά, γυρνάω στο σπίτι, να ηρεμήσω, να ανασυγκροτηθώ, να προσπαθήσω να μηδενίσω το κοντέρ και να ξαναρχίσω, και διαπιστώνω ότι έχει πέσει το ίντερνετ. Πόσα να αντέξω πια ο έρμος (η ευχάριστη νότα του ποστ).