Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Christmas.. two years after

Η συζήτηση σήμερα περιστρέφονταν γύρω απ' την αυριανή (σημερινή πλέον) μέρα. Τι είναι αυτό που περιμένουμε στα Χριστούγεννα... Τι περιμέναμε ως παιδιά... Και τι περιμένουμε τώρα...

Αυτή η, άλλοτε, συναρπαστική μέρα. Η, άλλοτε, συναρπαστική εποχή, που δεν θα είχαμε τίποτε να κάνουμε. Τίποτε να νοιαστούμε. Τίποτε να μας βασανίσει. Κι' όμως, γι' αυτή την εποχή πλέον έχω τόσα λίγα να πω. Τόσα λίγα να γράψω. Τόσα λίγα που λυπάμαι να στείλω αυτές τις δύο παραγράφους για ανάρτηση.

Τέλος πάντων... Δύο πράματα θέλω να βάλω ακόμα και να σωπάσω.

Το πρώτο είναι το συμπέρασμα της κουβέντας... Τώρα που έχουμε και πράματα να κάνουμε και πράματα να νοιαστούμε και πράματα να μας βασανίζουν τα Χριστούγεννα είναι μια συνηθισμένη μέρα που απλά τρώμε κρέας όλοι μαζί!

Το δεύτερο είναι το μια παλιά ανάρτηση. http://leukoxarti.blogspot.gr/2010/12/blog-post.html. Και μια  επιβεβαίωσή της, ευτυχώς όχι στο κατά γράμμα, αλλά δυστυχώς στην κατ' έννοια ουσία της.

Αυτά είναι τα υλιστικά μας Χριστούγεννα. Ή καλύτερα, αυτά είναι τα υλιστικά μας Χριστούγεννα, όπως θα τα θέλαμε να ήταν!

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Τα ίδια και τα ίδια συμπεράσματα, ξανά και ξανά...

Όλη μέρα ταλάνιζε σήμερα το μυαλό μου η επικαιρότητα. Ναι ξέρετε ο γέροντας Παΐσιος / Παστίτσιος / Πατρίτσιος / Γιασικεβίτσιος κλπ. Αν, τι και γιατί έπρεπε να γράψω για αυτό το - ευρύτερο - θέμα. Ήθελα να γράψω βλέπετε ούτως ή άλλος. Το είχα ανάγκη. Το θέμα μου έλειπε. Και τελικά το θέμα ήρθε. Άσχετο μεν, αλλά ήρθε. Είναι κάτι απ' το παρελθόν. Προ τριετίας... Ίσως και τετραετίας. Είναι κάτι που μου θύμισε ένας κατ' ευφημισμόν φίλος. Είναι μια φράση από ένα ποίημα του Καββαδία.

Ήταν βγαλμένη απ' τις μέρες που το έπαιζα μορφωμένος (η γραμματιζούμενος που λένε και στα χωριά) γιατί νόμιζα ότι κάτι θα κερδίσω. Ήταν απ' τις μέρες που νόμιζα ότι ήταν ξεχωριστό να κάνεις ότι κάνουν λίγοι. Βέβαια θα μου πείτε εξ ορισμού αυτό είναι, σχεδόν, ξεχωριστό. Σύμφωνοι, όταν το κάνεις ναι, αλλά όταν το επιδεικνύεις; Και ακόμα χειρότερα, όταν το κάνεις για να το επιδυκνύεις;

Όπως και να 'χει, δεν ξέρω αν πρέπει να με κατηγορώ για ότι έκανα τότε. Ή ότι κάνω σήμερα. Ή ακόμα-ακόμα για ότι θα κάνω στο μέλλον. Είναι αυτή η δυναμική κατάσταση της διαμόρφωσης της προσωπικότητας μου, που υπακούει στον παρακάτω νόμο. Κάνω πράγματα, που μελλοντικά τα θεωρώ αισχρά, αλλά δίχως δαύτα πιθανά να μην είχα φτάσει στο σημείο να τα θεωρώ αισχρά και να τα έκανα κάποια άλλη - καλύτερη ή χειρότερη - στιγμή.

Έχω την αμυδρή εντύπωση ότι το έχω ξαναγράψει αυτό. Σίγουρα, πάντως, το έχω σκεφτεί και δουλέψει στο μυαλό μου αρκετές φορές. Και πάντα καταλήγω στο ίδιο. Απλά πρωτύτερα ποτέ δεν παύω να σκέφτομαι μια εποχή της ζωής μου. Αυτό είναι πάντα η αρχή. Το έναυσμα. Και το τέλος είναι μονότονα αλλά ορθά το ίδιο.

Για την ιστορία λοιπόν (δεν μου 'ρχετε σε ποιόν και γιατί το έλεγα. το μόνο που θυμάμαι είναι ότι είχε σοβαρό αντίλογο) αυτό που θυμήθηκα ήταν μια επιφανειακή και κακώς προσεγγισμένη ανάλυση του στοίχου (προφανείς οι λόγοι που δεν την παραθέτω):


Ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;


Παρατίθεται και το συγκεκριμένο ποίημα μελοποιημένο - βεβαίως - απ' τον Θάνο Μικρούτσικο και (χιλιο)τραγουδισμένο από τον Γιάννη Κούτρα.


Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Η μοναδικότητα της ζωής και οι εξετάσεις της



«Θέμα σήμερα στην εκπομπή μας η μοναδικότητα των ανθρώπων και πως αυτή τείνει να περιοριστεί – και να αλλοτριωθεί ακόμα, ακόμα – από τις κάθε λογής εξετάσεις που καλούμαστε να δώσουμε. Να περάσουμε όμως αμέσως στην συζήτησή μας και ας πάρει τον λόγο ο πρώτος μας καλεσμένος:»

«Καλησπέρα σε σας και στο κοινό σας. Θα μπω γρήγορα στο θέμα. Κατ’ αρχήν πρέπει να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα, για να θέσουμε σωστή βάση στην συζήτησή μας. Λοιπόν το πρόβλημα που τίθεται εδώ είναι η επιρροή των κάθε λογής εξετάσεων στον χαρακτήρα του κάθε ατόμου γενικά, και ειδικότερα σε πιο συγκεκριμένες πτυχές του (λ.χ. την αυτοπεποίθησή του, τον σεβασμό στον εαυτό του κ.ο.κ.). Η σημαντική παρατήρηση εδώ είναι ότι εξετάζουμε κάθε άτομο χωριστά και έξω απ’ την κοινωνία, γιατί αυτή ως σύνολο (ή υποσύνολά της, οπωσδήποτε με μέλη περισσότερα του ενός) συμπεριφέρεται τελείως διαφορετικά σε αντίστοιχα προβλήματα. Περιορίζουμε το πεδίο ενδιαφέροντός μας στις ατομικές εξετάσεις, λοιπόν. Προφανώς σε τέτοιου είδους εξετάσεις ζητείται από το άτομο να αποδείξει τις γνώσεις του σε έναν συγκεκριμένο (αλλά συνήθως ευρύ) τομέα και πάντα κάτω από ένα πεπερασμένο και συνήθως σύντομο χρονικό διάστημα, το οποίο, όπως θα αναφέρουμε και στην συνέχεια, δυσκολεύει πολύ το άτομο.

»Πολλοί τρόποι υπάρχουν για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Επί παραδείγματι αναφέρουμε τις γραπτές εξετάσεις στο σχολείο, τα κάθε λογής προπαρασκευαστικό projects που ανατίθενται σε υπαλλήλους για την ανάληψη μιας δυσκολότερης “δουλειάς” κλπ. Αυτοί και άλλοι πολλοί είναι λοιπόν οι “σύγχρονοι” τρόποι εξετάσεων (τα εισαγωγικά χρησιμοποιούνται γιατί μόνο σύγχρονοι δεν είναι).

»Εύκολα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει ένα πρώτο, αλλά πολύ βασικό πρόβλημα. Το πρόβλημα της ευρύτητας σε συνδυασμό με το βάθος. Όπως είπαμε και πριν, το πεδίο που καλείτε να γνωρίζει ο εξεταζόμενος συνήθως είναι αρκετά εκτεταμένο, με πολλά λεπτά σημεία και πολλές, ιδιότροπες συνήθως, παραδοχές. Ως εκ τούτου η εκ των προτέρων μελέτη του αντικειμένου χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο αλλά και μια ποικιλία πηγών για καλύτερη ανάγνωση και περισσότερη εμβάθυνση. Ο χρόνος είναι κάτι που, δυστυχώς, δεν είναι άπλετο. Οπότε και η μελέτη δεν μπορεί να είναι εκτεταμένη, ούτε να εμβαθύνει ιδιαίτερα. Από την άλλη πλευρά, έχει αποδειχθεί πως ο εξεταστής (ο οποίος αντικειμενικά έχει καλύτερη γνώση του αντικειμένου από τον εξεταζόμενο, σε ένα μέρος του αντικειμένου τουλάχιστον) αντί να αναγνωρίζει, λόγω εμπειρίας, το προαναφερθέν πρόβλημα, όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά προσπαθεί να δοκιμάσει τον εξεταζόμενο στα ποιο λεπτά και δύσκολα σημεία του αντικειμένου που αυτός κατέχει.

»Κατά τον εξεταστή αυτός είναι ο τρόπος για να δει αν ο εξεταζόμενος έχει κατανοήσει το αντικείμενο σε βάθος και γύρω απ’ όλες του τις πτυχές. Κατ’ εμέ αυτός είναι ο τρόπος για να εκδικηθεί (να πάρει το αίμα του πίσω που λέμε στην αργκό) ο εξεταστής τον εξεταζόμενο, γιατί ο πρώτος έχει χαραμίσει χρόνια απ’ την ζωή του για να κατανοήσει κάτι και θέλει απλά να αποδείξει, στον εαυτό του πρωτίστως, ότι αυτό δεν ήταν μάταιο και άχρηστο συνάμα.

»Σε δεύτερο επίπεδο έρχεται και το πρόβλημα του χρόνου. Όχι ο χρόνος της προετοιμασίας που αναφέραμε πριν, αλλά ο χρόνος που ο εξεταζόμενος έχει στην διάθεσή του για να δείξει στον εξεταστή ότι κατέχει καλά το αντικείμενο που εξετάζεται είναι αρκετά μικρός. Τόσο μικρός, ώστε να μην μπορεί ο εξεταζόμενος να μάθει νέα πράματα, στοχευόμενα, ώστε να δείξει στον εξεταστή αυτά που θέλει να δει. Τόσο μικρός, επίσης, ώστε, μερικές φορές, να μην φτάνει στον εξεταζόμενο καλά-καλά να επεξεργαστεί τις ερωτήσεις του εξεταστή. Αυτό γίνεται διότι ο εξεταστής (λόγω της μεγάλης τριβής του με το αντικείμενο) δύσκολα ξεχωρίζει ποια θέματα χρειάζονται κριτική και έντονη σκέψη για την εξεύρεση λύσης και ποια απλά είναι εφαρμογές ήδη υπάρχουσας θεωρίας (το πρόβλημα προφανώς είναι πως θεωρεί ότι όλα τα ερωτήματά του εμπίπτουν στην δεύτερη κατηγορία).

»Αυτά είχα να πω εγώ. Ελπίζω να κατέδειξα σαφώς το πρόβλημα. Ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά και για την προσοχή σας.»

«Ωραία λοιπόν, και αφού τώρα αναγνωρίσαμε το πρόβλημα σε θεωρητικό επίπεδο νομίζω ήρθε η ώρα να περάσουμε στον δεύτερό μας καλεσμένο που θα μας μιλήσει για το αντίκτυπο που έχει αυτό το πρόβλημα στην προσωπικότητα και την ατομικότητα του καθενός. Παρακαλώ!»

«Καλησπέρα και από μένα. Λοιπόν, αφού τώρα έχουμε μιλήσει για το πρόβλημα, αλλά και για κάποιες πιθανές αιτίες του, νομίζω μπορούμε να πάμε και στις προεκτάσεις του στο άτομο και στον χαρακτήρα του.

»Φαντάζομαι πως όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχετε βρεθεί κάτω από την πίεση εξετάσεων, και όχι μόνο αυτό, αλλά έχετε αποτύχει κιόλας σε κάποιες. Θέλω κατ’ αρχήν να φέρετε στο μυαλό σας το συναίσθημα που νιώσατε τότε. Ας με διορθώσετε και ‘σεις, αλλά εγώ σε αντίστοιχες καταστάσεις νοιώθω συνήθως απογοήτευση για τον εαυτό. Νοιώθω επίσης πως εγώ είμαι ο υπαίτιος της αποτυχίας που δεν είχα μελετήσει καλά και με πολύ ζήλο το αντικείμενο. Βέβαια αυτά είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό. Κατόπιν σκέψεως και περαιτέρω επεξεργασίας των γεγονότων καταλήγω να συμφωνώ με τον προλαλήσαντα συνάδελφο αλλά αυτό δεν μας αφορά, προς ώρας. Αναγνωρίζω ότι αυτή η αφαίρεση δεν είναι απαραίτητα σωστή για όλους ανεξαιρέτως, αλλά η εμπειρία έχει δείξει ότι ο μέσος άνθρωπος αντιδρά έτσι.

»Αυτά λοιπόν τα, αντικειμενικά, αρνητικά συναισθήματα είναι που έχουν πολύ κακή επιρροή στο άτομο. Γεννούν απογοήτευση και μη εμπιστοσύνη προς της δυνατότητες του. Αυτή η μη πίστη στις δυνατότητες γεννά υπαρξιακά προβλήματα, όπως ας πούμε: “δεν είμαι ικανός/ή για τίποτε”, “έχω μηδαμινές γνώσεις”, “δεν θα πάω μπροστά με την ζωή μου” κ.ο.κ. Ως καταρράκτης, η ψυχολογία του ατόμου πέφτει ακόμα πιο χαμηλά και το φαινόμενο συνεχίζεται μέχρι ενός σημείου βέβαια. Και αυτό το σημείο είναι αρκετά σημαντικό. Βέβαια ο ρόλος του σημείου αυτού, θα αναλυθεί παρακάτω από άλλο συνάδελφο και δεν θα επεκταθώ εγώ εδώ.

»Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως αυτή η ανάλυση μοιάζει απλοϊκή, αλλά σαφώς δεν είναι. Αυτός είναι και ο λόγος που στην αρχή σας παραίνεσα να θυμηθείτε τον εαυτό σας όταν βρισκόταν κάτω από αντίστοιχη κατάσταση. Η ψυχολογική κατάσταση αμέσως μετά από μια αποτυχία είναι αρκετά σημαντική και είναι, άλλωστε, αυτή που θα καθορίσει την μετέπειτα πορεία του ατόμου.

»Κάπου εδώ θα σας καληνυχτίσω εγώ, μιας και πρέπει να φύγω, λόγω αναλυμένων υποχρεώσεων.»

«Ευχαριστούμε πολύ. Θα περάσουμε τώρα και στον τελευταίο μας καλεσμένο για απόψε, ο οποίος και θα μας μιλήσει για πιθανές λύσεις στο πρόβλημα, όχι τόσο από την σκοπιά της αλλαγής της φιλοσοφίας των εξετάσεων (αυτή άλλωστε δεν είναι άμεσα στο χέρι του εξεταζόμενου να γίνει), όσο απ’ την ψυχολογική σκοπιά και την ανάκτηση της χαμένης αυτοπεποίθησης των ατόμων».

«Καλησπέρα και από μένα λοιπόν. Όπως αναφέρατε και ‘σεις έμμεσα στον πρόλογό σας, μια προφανείς λύση στο παραπάνω πρόβλημα θα ήταν η αλλαγή του τρόπου εξέτασης και πιστοποίησης της γνώσης. Εδώ δεν θα επεκταθούμε στον λόγο για τον οποίο δεν γίνεται αυτό, μιας και δεν είναι ο σκοπός μας άλλωστε.

»Σκοπός μας είναι να λύσουμε το πρόβλημα από την σκοπιά του ατόμου. Κάτω απ’ αυτή την προσέγγιση, λοιπόν, το σημαντικότερο σημείο είναι το πότε το άτομο θα καταλάβει ότι η αποτυχία στις εξετάσεις δεν οφείλεται στην δική του αγνωσία, αλλά στον κομπλεξισμό του εξεταστή. Εάν αυτό γίνει σχετικά νωρίς (ποσοτικά μπορούμε να το προσδιορίσουμε μέσα στις 5-10 πρώτες αποτυχίες) τότε δεν θα αρχίσει καν να μην πιστεύει στον εαυτό του και στις γνώσεις του και τίποτε δεν θα αλλάξει απ’ το προ των αποτυχιών άτομο.

»Όταν οι αποτυχίες αυξάνονται τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Εδώ είναι που πρέπει να επέμβουμε, κατ’ αρχήν ως φίλοι. Σαν μια πρώτη προσέγγιση μπορούμε να αναφέρουμε όλα όσα είπαν οι δύο προηγούμενοι συνάδελφοι στο άτομο. Αυτά είναι βασικά αλλά και σημαντικά επιχειρήματα στον αγώνα να γίνει καταληπτό ότι το πρόβλημα είναι του εξεταστή και όχι του εξεταζόμενου.

»Σε δεύτερη προσέγγιση έρχεται η απόδειξη των γνώσεων που κατέχει το άτομο με την βοήθεια φιλικών προσώπων. Αυτή η απόδειξη μπορεί να γίνει επί παραδείγματι με συζητήσεις πάνω στο αντικείμενο της αποτυχίας, ώστε να έρθουν στην επιφάνεια η γνώσεις που έχει ως προς αυτό και να πιστέψει ξανά στον εαυτό του. Βέβαια αυτός δεν είναι ο μοναδικός τρόπος και η εξεύρεση αντίστοιχης λύσης επαφίεται στην ατομικότητα του καθενός.

»Αν ξεπεραστεί και αυτό το στάδιο τότε τα πράγματα είναι αρκετά πιο δύσκολα και συνήθως οι εξωτερικές παρεμβάσεις δεν βοηθούν περαιτέρω. Από εκεί και πέρα πρέπει το άτομο μόνο του να κάνει όλες τις παραπάνω σκέψεις, να τις πιστέψει και τέλος να ανακτήσει την χαμένη του αυτοπεποίθηση. Προφανές είναι νομίζω πως αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο απ’ τα προηγούμενα, μιας και σ’ αυτό το σημείο η απογοήτευση και η μη πίστη στον εαυτό του ατόμου είναι αρκετά αυξημένη.

»Αυτά είχα να πω και ‘γω απ’ την πλευρά μου. Ελπίζω να βγήκε ένα σημαντικό συμπέρασμα από την συζήτησή μας.»

«Ευχαριστούμε πολύ και τον τελευταίο μας καλεσμένο για σήμερα. Νομίζω έγινε αρκετά φανερό το πώς επηρεάζει αυτός ο λανθασμένος τρόπος προσέγγισης των εξετάσεων από τους εξεταστές τους σύγχρονους ανθρώπους, και πως τους οδηγεί σε ένα τέλμα, όσων αφορά την ψυχολογία τους, πράγμα που έχει μεγάλο αντίκτυπο ακόμα και την καθημερινή ζωή τους. Ευχαριστούμε που μας ακούσατε. Καλό σας βράδυ».


Υ.Γ.1: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Υ.Γ.2: Η τρέχουσα εξεταστική περίοδος σε Α.Ε.Ι. - Τ.Ε.Ι., ΔΕΝ αποτελεί αφορμή της συγγραφής του παραπάνω κειμένου.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Η χαράδρα της συνέχειας της λογικής

Αναβιώνω παλιές στιγμές. Κάθε φορά νοιώθω το ίδιο. Και ποτέ δεν ξέρω τι να γράψω. Πάντα η σκέψεις μου είναι τόσες, που μόλις πάω να τις αποτυπώσω χάνονται. Μήπως τελικά δεν είναι πραγματικές σκέψεις; Μήπως είναι απλά ιδέα μου ότι σκέφτομαι;

Γιατί ποτέ δεν μπορώ να πω αυτό που έχω στο μυαλό μου; Και παραπέρα, γιατί δεν μπορώ ποτέ να αναλύσω γραπτώς αυτό που σκέφτομαι, ακόμα και αν η αρχική μου σκέψη είναι σχετικά απλή; Γιατί μπορεί να χρειάζεται να επεξεργάζομαι μια παράγραφο μία ώρα και στο τέλος να βγαίνει μια βλακεία - καλή ώρα;

Και να ξανά το τέλμα που λέγαμε. Η σκέψη μου δεν μπορεί να προχωρήσει. Ή καλύτερα, όχι απαραίτητα η σκέψη μου, αλλά η ανάλυση που αποτυπώνεται στο κείμενο. Δεν μπορώ να προχωρήσω παρακάτω, ώστε, τελικά, να βγει κάποιο συμπέρασμα.

Και τώρα που αναγνωρίστηκε το πρόβλημα, πρέπει να βρεθούν και οι λύσεις. Αλλά ουσιαστικά το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να βρω λύσεις για προβλήματα. Ανακύκλωση. Άπειρη ανακύκλωση για την ακρίβεια. Τι καλά.

Και όπως όλα δείχνουν η συγκεκριμένη δημοσίευση απλά δεν έχει κανένα νόημα, πέραν από μια απλή διατύπωση ενός προβλήματος και ίσως και μια εικονική ψυχολογική ελάφρυνση. Ούτε λύσεις, ούτε προτάσεις, ούτε τίποτε. Νοιώθω σαν κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ή ακόμα χειρότερη, σαν δεξιά φιλελεύθερη κυβέρνηση που απλά αναλύει (σωστά ή λάθος, αναλόγως οπτικής) τα προβλήματα, αλλά από αποτέλεσμα μηδέν.

Για να μην τα πολυλογώ, λοιπόν (και επειδή εύκολα γίνεται ο υπολογισμός μία ώρα/παράγραφό, άρα πολλές ώρες), αναζητείται λύση από οιοδήποτε καλοπροαίρετο - ή και όχι - άνθρωπο - ή και όχι. Ευελπιστώ να επανέλθω με νέα, όποτε και αν ποτέ υπάρξουν. Μεγάλη υπόσχεση. Είναι η τρίτη ή η τέταρτη δημοσίευση που λέω το ίδιο...


Υ.Γ. τσόντα τραγούδι που θυμήθηκα πρόσφατα, άσχετο με την δημοσίευση, και απλά ήθελα να το βάλω.
 

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Παράλειψις..

Από το πρωινό κείμενο έλειπε το παρακάτω. Νοηματικά είναι άσχετα, αλλά χρονικά σχετικά. Γράφτηκαν με διαφορά λίγων λεπτών...


Τα ποιήματα της μέρας
είναι δημιουργήματα του φωτός.

Τα ποιήματα της νύχτας
είναι δημιουργήματα του φωτός
της λάμπας μου.

Τα πραγματικά ποιήματα
είναι δημιουργήματα του στυλό μου.
Των νεύρων μου.
Του μυαλού μου.

Τα πραγματικά ποιήματα
είναι μαλακίες.

Τα ψεύτικα ποιήματα
είναι αυτά που σκέφτομαι και δεν μπορώ να γράψω!

Τα ψεύτικα ποιήματα
είναι τα πραγματικά ποιήματα.
Αυτά που δεν θα τα μάθει ποτέ κανείς!!

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

12-18

Άξιο λόγου το πως αντιλαμβάνεσαι τον χαρακτήρα σου μέσα από δύσκολες στιγμές και επίπονες καταστάσεις. Από κινήσεις που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έκανες. Από ερμηνείες που δεν πίστευες ποτέ ότι θα έδινες. Από λάθη που κάνεις χωρίς να το συνειδητοποιείς... άμεσα.

Το πως μεγάλωσες κρύβεται μέσα σου. Παλεύει να βγει στην επιφάνεια όμως. Σαν το ασυνείδητο στα όνειρά σου. Οι - πρώην ίσως - φίλοι σου. Οι - τότε ίσως - ζωές τους. Οι - τότε σίγουρα - προσεγγίσεις τους. Και η δικιά σου προηγούμενη ζωή. Αυτή που θες να διώξεις. Αυτή που κρύβεις καλά γιατί λίγο-πολύ ντρέπεσαι γι' αυτήν.

Αυτές οι μονόχνοτες, ασθενικές μνήμες. Καταλήγματα μιας εποχής που δεν ήλεγχες τον εαυτό σου. Τα συναισθήματά σου ήταν έρμαιο της "κοινότητας". Έπρεπε να ζεις όπως η "κοινότητα". Η διαφορετικότητα ήταν απαγορευτική. Η διαφορετικότητα ήταν η μοναξιά. Η διαφορετικότητα ήταν η περιθωριοποίηση. Και ποιος θέλει την περιθωριοποίηση τέτοιες εποχές. Δεν σκέφτεσαι τι θα κέρδιζες και τι θα έχανες τότε. Απλά δεν την ήθελες. Ίσως ήταν και εκ κατασκευής φυσιολογικό.

Όλα αυτά σ' έχουν σημαδέψει. Σου έχουν γεμίσει την μνήμη και το μυαλό αηδία. Σ' έχουν κάνει να μην σέβεσαι τον εαυτό σου. Να τον λυπάσαι. Να τον θεωρείς άχρηστο. Ηλίθιο. Αηδιαστικό. Γιατί πλέον μπορείς να δεις τι κερδίζεις και τι χάνεις, πιο καθαρά.

Και τώρα που έχεις αναγνωρίσει τα λάθη σου αυτές οι μνήμες περιμένουν να ξαναεμφανιστούν. Είναι μια καταπιεσμένη σου πτυχή που με την πρώτη ευκαιρία ξεπετιέται. Και σε κάνει να συχαίνεσαι τον εαυτό σου παραπάνω. Να μην θες να σε δεις. Να ντρέπεσαι για σένα.

Κι όμως. Όλα αυτά είναι που σ' έχουν διαμορφώσει. Χωρίς αυτά δεν θα είχες συνειδητοποιήσει το πόσο προβληματικά είναι. Και ίσως θα τα επαναλάμβανες. Σε χειρότερη πια εποχή. Μια εποχή που δεν θα έχεις δικαιολογίες. Γιατί δεν είσαι πια παιδί. Η παιδική ηλικία πέρασε. Επόμενος σημαντικός σταθμός είναι ο θάνατος.

Το μόνο που μένει, πλέον, είναι να καταπνίξεις αυτή την επιθυμία του παλιού σου εαυτού να βρει λίγες στιγμές δόξας. Αν δεν είσαι σαν αυτόν, θα τα καταφέρεις. Θα συνηθίσεις μακριά του. Ίσως όχι τόσο γρήγορα, αλλά τελικά θα το κάνεις. Άλλωστε ο επόμενος σταθμός, είπαμε, είναι μακριά... Ελπίζεις!!

Και μετά θα λες "τι ωραία που ήταν τότε". Ή μήπως όχι; Αρκετοί το λένε πάντως... Θα σε γυρίσει, όμως, αυτό στον ίδιο τρόπο σκέψης; Μήπως οι αρκετοί αυτό είναι που αναπολούν. Μήπως τελικά δεν έχουν αλλάξει πραγματικά μέσα τους; Ποτέ δεν μου το έχουν πει. Μένει να το μάθω και 'γω. Εν καιρώ. Ελπίζω πάντως σε αρνητική απάντηση.

Έφηβος λοιπόν...

Και έρχονται και εκλογές σε λίγες μέρες...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Homeland

Πως είναι όταν γυρνάς πίσω, έστω και για λίγο; Βαρετά! Πως είναι όταν όλοι θεωρούν ότι έχεις ακόμα τις παλιές σου συνήθειες; Εκνευριστικά! Πως είναι όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτε χωρίς να δώσεις ένα mini review; Καταπιεστικά! Πως είναι όταν σε αναγκάζουν να κάνεις κάτι "γιατί έτσι πρέπει"; @#!#%$&&^@% (καλά υπερβάλω αλλά δεν μπορούσα να βρω κατάλληλη λέξη)!

Έτσι είναι λοιπόν κάθε φορά που γυρίζω πίσω. Το μόνο καλό είναι ότι έχει μπόλικο ποτό. Βέβαια, συνήθως, αμφιβόλου ποιότητος μιας και η χρήση του είναι κυρίως σε γλυκά. Αλλά δεν βαριέσαι! Την δουλειά του την κάνει. Α και ότι - πλέον - έχει και σερφάρισμα στο διαδίκτυο!

Κατά τα άλλα αυτή η λυκειακή αίσθηση έχει μείνει στο σπίτι. Την μυρίζεις. Την αισθάνεσαι όταν περπατάς. Την νιώθεις όταν ακουμπάς τους τοίχους. Την ακούς όταν σου μιλάνε. Μπορεί να φταίει και η στασιμότητα των πραγμάτων εδώ. Αλλά στάσου. Ποια στασιμότητα; Πήρανε καινούρια τηλεόραση. Καινούρια πλαστικά λουλούδια για το σαλόνι. Φούρνο μικροκυμάτων. Άλλαξαν και την διάταξη σε κάτι ντουλάπες. Α να και κάτι καινούρια κεράκια στο τραπεζάκι εδώ δίπλα. Πάει η στασιμότητα δηλαδή, κατέρρευσε. Κι όμως, ακόμα αυτή η αίσθηση μένει.

Ίσως να φταίνε οι αναμνήσεις τελικά και όχι η φυσική διάταξη των πραγμάτων. Ίσως πάλι να είναι απλά μια αίσθηση που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Αλλά γιατί; Γιατί να υπάρχει κάτι τέτοιο; Ίσως και αυτό να μην χρειάζεται να απαντηθεί. Και ο κύκλος με τα αναπάντητα ερωτήματα συνεχίζει επ' άπειρων.

Και μετά απ' όλα αυτά η πλήρη ησυχία. Η πλήρη ησυχία που προκύπτει απ' τους διαφορετικούς ρυθμούς ζωής. Άλλοι κοιμούνται στις 3 και άλλοι ξυπνάνε στις 5. Πώς να συμβαδίσεις; Δεν γίνεται. Έτσι ήταν και παλιά, αλλά όχι τόσο έντονα. Τώρα πια έχει γίνει η μέρα με την νύχτα (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Και μέσα στην πλήρη ησυχία και ηρεμία έρχεται αναπόφευκτα η σύγκριση. Τα βιβλία έχουν αντικατασταθεί από στοίβες βιβλίων. Οι φωτοτυπίες έχουν αντικατασταθεί από χειρόγραφα. Τα τετράδια έχουν αντικατασταθεί από πάκους χαρτιών. Τα γράμματα έχουν αντικατασταθεί από σύμβολα. Το ενιαίο μυαλό έχει αντικατασταθεί από τμηματικούς χωρισμούς... Η δράση έχει αντικατασταθεί από τυφλά μονοπάτια... Όλα είναι τόσο ανάποδα!.!



Υ.Γ. το νέο blogger δεν μ' αρέσει καθόλου... μια κοινωνική προσφορά από εμένα στους αναγνώστες μου :-P

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Αδικίες...

Γεμάτη η σημερινή μέρα από αδικίες. Θες ως προς εμένα, θες ως προς άλλους... Θες ως προς όλους;

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι την μέθοδο διαχείρισης κρίσεων. Του εαυτού μου πάντα. Μια μέθοδο με χίλιες δύο αδυναμίες, ένα τεράστιο μειονέκτημα, και η οποία δεν έχει και αποτέλεσμα, παρά σε κάποιες ειδικές (και σχετικά εύκολες) περιπτώσεις.

Τι κάνω λοιπόν; Απλά αδιαφορώ. Ή τουλάχιστον προσπαθώ. Αδιαφορώ και προσπαθώ να βρω μια θετική πλευρά. Βέβαια αυτή δεν την βρίσκω πάντα, οπότε συνεχίζω να προσπαθώ να αδιαφορώ όσο γίνεται. Είπαμε πετυχαίνει. Στην αρχή σήμερα πέτυχε. Αλλά παρόλα αυτά νοιώθω αδικημένος. Νοιώθω αδικημένος γιατί τα παράτησα εύκολα. Αν δεν το έκανα αυτό τουλάχιστον θα διεκδικούσα το δίκιο μου. Θα βασιζόμουν στις δυνάμεις μου και θα διεκδικούσα αυτό που πίστευα ότι αξίζω. Αλλά πάντα θα ενυπήρχε το ρίσκο της αποτυχίας. Και αυτό είναι που με κράτησε πίσω. Αλλά και πάλι, δεν με έκανε και να νιώσω καλύτερα.

Μετά απ' αυτό όμως ήρθε το χειρότερο. Και το χειρότερο είναι να αδικούν όχι εμένα, αλλά κάποιον που αγαπώ. Πώς να το αντιμετωπίσω; Τι να κάνω; Το παραπάνω προφανώς δεν πιάνει. Δεν είμαι εγώ. Είναι κάποιος άλλος. Με τις δικές του συνήθειες, τον δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις. Και με καταρρακώνει αυτό. Με καταρρακώνει γιατί δεν μπορώ να αδιαφορήσω. Αλλά απ' την άλλη δεν μπορώ και να το αντιμετωπίσω. Οι μέθοδοί μου δεν πιάνουν, αφού δεν είμαι εγώ. Προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ, αλλά το ξέρω ότι είμαι λίγος. Δεν μπορώ να βοηθήσω σε τέτοια θέματα. Σκαλώνω. Δεν ξέρω τι να πω. Πως να κινηθώ. Τι να κάνω...

Το μόνο που με παρηγορεί, είναι η, εκ' των υστέρων, αναγνώριση ότι προσπάθησα. Ότι δεν φταίω, και ότι έκανα και 'γω ότι μπορούσα απ' την μεριά μου. Δεν είχε αποτέλεσμα βέβαια, αλλά δεν ξέρω και πως μπορώ να το κάνω να έχει.

Ελπίζω πραγματικά κάτι τέτοιο να είναι αρκετό. Θεωρώ πως είναι το μέγιστο που μπορώ να κάνω. Δεν σταματάω ποτέ να προσπαθώ να γίνω καλύτερος, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει πολλά όπως φαίνεται. Αυτή είναι μια σκέψη και μια απορία που με βασανίζει πολύ καιρό. "Είμαι αρκετός;". Θα γίνω μονότονος και γραφικός και θα πω πως "ελπίζω αυτή μου η απορία να μην απαντηθεί ποτέ".

Και μετά από όλα αυτά, γυρνάω στο σπίτι, να ηρεμήσω, να ανασυγκροτηθώ, να προσπαθήσω να μηδενίσω το κοντέρ και να ξαναρχίσω, και διαπιστώνω ότι έχει πέσει το ίντερνετ. Πόσα να αντέξω πια ο έρμος (η ευχάριστη νότα του ποστ).

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Εργασία για το σπίτι.

Χρειάζεται η αγάπη αυτεπιβεβαίωση, ετεροεπιβεβαίωση, και τα δύο, ή τίποτε απ' τα δύο;

Απάντηση δεν ξέρω πότε και αν θα έχω! Προς το παρών αμφιταλαντεύομαι στο αν πρέπει να την ψάξω στα κοντά ή όχι!

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Πάει καιρός...

Πάει καιρός απ' την τελευταία ανάρτηση... Δεν βρίσκετε ε;

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Τίποτε δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Έρχονται εποχές που δεν κάνω την αυτοκριτική μου. Ίσως γιατί δεν πρέπει, ίσως γιατί φοβάμαι, ίσως γιατί δεν μπορώ, ή ίσως απλά γιατί δεν έχει έρθει η ώρα. Άλλωστε εξ αρχής ο σκοπός του ιστολογίου ήταν η αυτοπροβολή, η δημόσια διαπόμπευση και ο εξευτελισμός μου. Άσχετα που αυτά αποκρύπτονταν εντέχνως ή ατέχνως τόσο καιρό!

Και αν αυτό που χρειάζομαι δεν είναι να αυτοπροβληθώ αλλά να μείνω όπως είμαι (για να μην το χαλάσω, να μην το γρουσουζέψω ρε παιδί μου), ποιος ο λόγος να χρησιμοποιήσω το αυτοψυχαναλυτικό εργαλείο μου; Κανένας φαντάζομαι! Γι' αυτό και η παρατεταμένη αποχή.

Παραβαίνοντας βέβαια τους δικούς μου κανόνες (οριακά νομίζω είναι θεμιτό ως προς τον εαυτό μου), σήμερα γράφω! Γράφω απλά γιατί μπορώ να το κάνω.

Βέβαια η παραπάνω ανάλυση αυτοαναιρείται στην σκέψη και μόνο ότι η κριτική της αποχής από το ιστολόγιο είναι και αυτή μιας μορφής κριτική στον εαυτό μου. Αυτή πάντως η διαπίστωση δεν παύει να κρίνει αναγκαία και την περαιτέρω αυτοκριτική. Αλλά η στιγμή απ' ότι φαίνεται δεν έχει έρθει ακόμα. Οι τύψεις δεν είναι ακόμα αρκετές. Υπάρχουν βλέπεις και κάποιες σποραδικές μικρές εκτονώσεις. Μάλλον είναι αυτές που τρενάρουν την ίδια την αυτοκριτική. Η οποία σίγουρα θα είναι κακή (και εδώ ξανά αυτοαναιρούμαι, οπότε μάλλον έπρεπε να αρχίσω από διαφορετική βάση).

Και κάπου εδώ σταματάω γιατί αρχίζει η νέα δημοσίευση που θα γίνει εν καιρώ. Άλλωστε ο καιρός γαρ εγγύς. Εδώ μέχρι και ο Άδωνις έφυγε απ' το ΛΑΟΣ. Οι εξελίξεις τρέχουν.

Τέλος ότι γράφω σε πρώτο πρόσωπο είναι εγωιστικό και πρέπει να το κόψω.-