Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Μια Τρύπα Φωτεινή

Κι όμως, κάποιες φορές, είναι τόσο απλό. Μπορεί να μην το έχεις συνειδητοποιήσει για πολλά χρόνια, και να καταφέρεις να το δεις σε μια μόνο στιγμή. Είναι εντυπωσιακό. Αλλά το πιο "εντυπωσιακό" είναι ότι πλέον έχεις καταλάβει το πρόβλημα.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Σημαντικό μεν, αλλά μάλλον το δεύτερο είναι το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο. Η λύση στο πρόβλημα.

Η λύση σ' ένα πρόβλημα, που μέχρι πριν λίγο δεν ήταν καν κάτι άξιο παρατήρησης. Ήταν ένας τρόπος, ένα κομμάτι της ζωής σου - μεγαλύτερο ή μικρότερο. Και τώρα πρέπει να το αλλάξεις αυτό το κομμάτι, αφού είναι προβληματικό.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Δεν μπορείς να ξέρεις χωρίς να προσπαθήσεις. Απλά υποθέτεις. Αλλά οι υποθέσεις αυτές δεν βοηθάνε. Πάντα οδηγούνε απ' τον πιο δύσκολο δρόμο στο αποτέλεσμα. Και σε αποτρέπουν απ' την θέληση του να αλλάξεις το προβληματικό σου κομμάτι. Ή μήπως αυτό είναι που θα ωθήσει να κάνεις αυτό που πρέπει; Να σε "πεισμώσει" για να τα καταφέρεις, παρά τις πολλές δυσκολίες που υποθέτεις ότι θα αντιμετωπίσεις.

Μήπως οι υποθέσεις αυτές θα ήταν καλύτερο να γίνουν και από κάποιος δεύτερο; Και από κάποιον τρίτο ίσως; Μάλλον αυτό θα βοηθούσε. Θα έδινε μια πιο ουδέτερη οπτική στο πρόβλημα. Αλλά μήπως αυτός ο δεύτερος (ή και ο τρίτος) έχει επηρεαστεί απ' το πρόβλημά; Μήπως εν τέλει φοβάται την λύση το ίδιο με σένα, και σε οδηγήσει απ' τον ίδιο δρόμο; Ή μήπως αυτή η τελευταία σκέψη εντάσσεται στον δύσκολο δρόμο που φτιάχνεις μόνος σου;

Τόσα πολλά ερωτήματα, για να βρεις μια υποθετική λύση. Η οποία λύση ίσως και να απέχει αιώνες απ' την πραγματική εξέλιξη των πραγμάτων. Μήπως τελικά δεν αξίζει όλη αυτή η σκέψη και όλος αυτός ο προβληματισμός; Εν τέλει όμως, μήπως αυτά είναι που θα σε οδηγήσουν έμμεσα στην λύση;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου