Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Χίλια συγγνώμη!

Και ενώ όλα είναι τόσο όμορφα μια μαλακία καταστρέφει τα πάντα...

1000
    Σ     συγγνώμη
 i=1


Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο πέρα απ' αυτό... Αχ...

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Μια Τρύπα Φωτεινή

Κι όμως, κάποιες φορές, είναι τόσο απλό. Μπορεί να μην το έχεις συνειδητοποιήσει για πολλά χρόνια, και να καταφέρεις να το δεις σε μια μόνο στιγμή. Είναι εντυπωσιακό. Αλλά το πιο "εντυπωσιακό" είναι ότι πλέον έχεις καταλάβει το πρόβλημα.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Σημαντικό μεν, αλλά μάλλον το δεύτερο είναι το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο. Η λύση στο πρόβλημα.

Η λύση σ' ένα πρόβλημα, που μέχρι πριν λίγο δεν ήταν καν κάτι άξιο παρατήρησης. Ήταν ένας τρόπος, ένα κομμάτι της ζωής σου - μεγαλύτερο ή μικρότερο. Και τώρα πρέπει να το αλλάξεις αυτό το κομμάτι, αφού είναι προβληματικό.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Δεν μπορείς να ξέρεις χωρίς να προσπαθήσεις. Απλά υποθέτεις. Αλλά οι υποθέσεις αυτές δεν βοηθάνε. Πάντα οδηγούνε απ' τον πιο δύσκολο δρόμο στο αποτέλεσμα. Και σε αποτρέπουν απ' την θέληση του να αλλάξεις το προβληματικό σου κομμάτι. Ή μήπως αυτό είναι που θα ωθήσει να κάνεις αυτό που πρέπει; Να σε "πεισμώσει" για να τα καταφέρεις, παρά τις πολλές δυσκολίες που υποθέτεις ότι θα αντιμετωπίσεις.

Μήπως οι υποθέσεις αυτές θα ήταν καλύτερο να γίνουν και από κάποιος δεύτερο; Και από κάποιον τρίτο ίσως; Μάλλον αυτό θα βοηθούσε. Θα έδινε μια πιο ουδέτερη οπτική στο πρόβλημα. Αλλά μήπως αυτός ο δεύτερος (ή και ο τρίτος) έχει επηρεαστεί απ' το πρόβλημά; Μήπως εν τέλει φοβάται την λύση το ίδιο με σένα, και σε οδηγήσει απ' τον ίδιο δρόμο; Ή μήπως αυτή η τελευταία σκέψη εντάσσεται στον δύσκολο δρόμο που φτιάχνεις μόνος σου;

Τόσα πολλά ερωτήματα, για να βρεις μια υποθετική λύση. Η οποία λύση ίσως και να απέχει αιώνες απ' την πραγματική εξέλιξη των πραγμάτων. Μήπως τελικά δεν αξίζει όλη αυτή η σκέψη και όλος αυτός ο προβληματισμός; Εν τέλει όμως, μήπως αυτά είναι που θα σε οδηγήσουν έμμεσα στην λύση;

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Volume 4 (σκέτο)

Όπως φαίνεται πάει να μεγαλώσει κάμποσο η ιστορία, αλλά δεν πειράζει... Άλλωστε όταν ακούω Θανάση δεν ξέρω τι με πιάνει!



Τελικά όλες οι κινήσεις είχαν δρομολογηθεί και τακτοποιηθεί. Ένα ταξιδάκι έμενε για τις επόμενες μέρες. Αλλά ήταν ευχάριστο (έτσι τουλάχιστον πίστευε τότε). Κι όμως ακόμα ένοιωθε εκείνο το αρχικό βάρος. Ακόμα είχε εκείνες τις αρχικές αμφιβολίες. Αλλά αυτό που έκανε τα πράματα καλά ήταν μια απόφαση που είχε πάρει. "Δεν μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς!".

Παρατηρούσε, εκείνο το βράδυ, το πορτοκαλοκίτρινο χρώμα του αποστάγματος του καβουρντισμένου καλαμποκιού, με το ελαφρύ άρωμα τσέρι. Και τις δύο σβησμένες γόπες στον τοίχο.

Έψαχνε κάτι για να απασχολήσει τον νου. Ήταν μία απ' τις στιγμές που τα πάντα ήταν άδεια. Πιο άδεια και από ένα τελειωμένο κουτάκι μπύρας, από ένα στερεμένο πηγάδι, από έναν βόθρο που μόλις είχε φύγει ο αχόρταγος!

"Είναι τέλειο αυτό το τίποτε", σκέφτηκε. Κι όμως η σκέψη αυτή ήταν που ξαναγέμισε τον νου. Και μετά άρχισε να σκέφτεται "Τι άσχημο που είναι. Τι άσχημο που είναι να μην μπορείς να περιγράψεις αυτό το αίσθημα της κενότητας, αφού και μόνο που το σκέφτεσαι παύεις να το έχεις".

Αυτό βασάνισε τον νου κάμποση ώρα. Ταυτόχρονα το πορτοκαλοκίτρινο εκείνο χρώμα είχε πια γίνει ένα ξενέρωτο καφέ - διαφανές το ποτήρι βλέπετε. Βέβαια οι γόπες παρέμεναν στον τοίχο - ποτέ δεν κουνιόντουσαν άλλωστε.

Ξέφυγε απ' την σκέψη, αλλά η κενότητα εκείνη δεν μπόρεσε να επανέλθει. Βέβαια ήλθε η εικόνα μια καταπράσινης κοιλάδας, κάπου στην Πίνδο. Καταπράσινης, με απόκρημνους γκρεμούς, άγρια ρυάκια (πολύ αντιφατικό το έβρισκε) αλλά και πολύχρωμα ζώα. Ή καλύτερα, μουντώς πολύχρωμα ζώα!

Και μετά η εικόνα μια ιστορίας ενός χρόνου παλιάς. Αλλά τόσο ενδιαφέρουσα που έμελε να κρατήσει συντροφιά ως και τον ύπνο! Έτσι κι αλλιώς ο ύπνος δεν θα κρατούσε πολύ. Οι υποχρεώσεις θα τον διέκοπταν γρήγορα...

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Φθινοπωρινές πια, σκέψεις (και κινήσεις) volume 3

Το ίδιο βράδυ - αφού νύχτωσε, και το προηγούμενο μέλλον έγινε παρελθόν, αλλά το υπόλοιπο μέλλον συνέχιζε να είναι μέλλον, πήρε τον δρόμο προς τα ανατολικά.

Καθώς περπατούσε έπαιζε με το μπρελόκ-μπάλα που είχε. Έβλεπε καθρέπτες να περνάνε από δίπλα, από δεξιά συγκεκριμένα. Δεν άντεξε και έσπασε δυο-τρεις. Γιατί να έβαζαν τους καθρέπτες εκεί; Δεν ήταν εκεί η θέση τους...

Δρόμους πέρασε, λοιπόν, χρωματισμένους άσπρους και ασφαλτί, ώσπου έφτασε. Δεν είδε κόσμο. Δεν είδε κανέναν. Παρά μόνο ένα κουτί παρατημένο στο κέντρο, και λίγο δεξιά, του χώρου.

Δεν ήθελε να το περιεργαστεί - περίεργο! Ήθελε απλά να δει αυτό που έπρεπε να ήταν εκεί. Περίμενε κάμποσο, καθώς παράλληλα παρατηρούσε τα κουνούπια να πλησιάζουν και να κάθονται στα πόδια - στις γάμπες επί το πλείστων. Να ναρκώνουν την περιοχή. Να πίνουν το αίμα. Και να φεύγουν.

Δεν κατάλαβε τελικά πόση ώρα πέρασε αλλά κανένας δεν είχε εμφανιστεί! Αποφάσισε να διώξει το τελευταίο κουνούπι - είχε κάτσει στο δεξί χέρι, λίγο κάτω απ' τον αγκώνα, αυτή την φορά.

Σηκώθηκε. Πέρασε ξανά απ' τους δίχρωμους δρόμους, και τους καθρέπτες. Παραδόξως αυτούς που είχε σπάσει τους είχαν αντικαταστήσει. Με άλλους. Όχι όμοιους, αλλά παρόμοιους. Και τελικά έφτασε στην ίδια μπαλκονόπορτα με πριν... Η παρένθεση είχε κλείσει.


Ξανά-συνεχίστηκε (και μπορεί να συνεχίσει να συνεχίζεται!)

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Καλοκαιρινές σκέψεις (και κινήσεις) volume 2

Και τελικά αυτή η αναμονή είχε τελειώσει. Και όχι πρόσφατα. Είχε περάσει κοντά ένας μήνας. Βέβαια οι σκέψεις για το μέλλον δεν είχαν φύγει ακόμα. Απλά είχαν παραμεριστεί, ένεκα των περιστάσεων. "Νέοι φόροι-Νέα μέτρα-Πέτα και καμία πέτρα" που λέει και το σύνθημα. Αυτό ήταν ο λόγος - μεταφορικά ίσως - που είχε οδηγήσει στον παραμερισμό των πάντων.

Και μέσα σ' όλη αυτή την ακαταστασία του νου, αυτό που έμελε να μείνει για πάντα, ήταν κάτι που τόσο συχνά συνέβαινε τον τελευταίο καιρό.

Ήταν δύο άνθρωποι. Ούτε μεγάλοι, αλλά ούτε και παιδαρέλια. Έψαχναν στον από κάτω κάδο. Βρήκαν 2-3 κουρέλια. Τα είχε πετάξει πρωτύτερα σε ένα βιαστικό ξεκαθάρισμα στο σπίτι. Και τώρα τα πήραν αυτοί, και τα έβαλαν μέσα σε μια μισοσχισμένη πλαστική σακούλα που την είχαν βρει και αυτή στον κάδο.

Την σκηνή την παρατηρούσε μέσα απ' την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Είχε κάτσει κοντά της, γιατί έκανε και ζέστη. Πριν την μπαλκονόπορτα όμως βρισκόταν άλλα παράθυρα. Δεκάδες παράθυρα. Και σ' ένα απ' αυτά έβλεπε κάποιον να χάνει την αξιοπρέπειά του, ενώ αυτός νόμιζε ότι απλά ήταν αστείος.

Επί ώρα αναλογιζόταν ποιο απ' τα δύο ήταν πιο τραγικό. Το χάσμα ανάμεσα στον τρόπο επιβίωσης ή το χάσμα ανάμεσα στον τρόπο αντίληψης των γεγονότων. Πουθενά δεν κατέληξε.

Σκέψεις του τύπου "Η παιδεία φταίει", "Η κακούργα η κοινωνία φταίει", "Οι Γερμανοί φταίνε" περνούσαν γρήγορα απ' το μυαλό, αλλά απορρίπτονταν. "Αποκλείεται να είναι τόσο απλό" σκεφτόταν την αμέσως επόμενη στιγμή. Αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί σύνθετα. Τα πάντα ήταν άτακτα διασκορπισμένα στο μυαλό, και το ένα έφερνε το άλλο χωρίς ουσιαστικά κάτι να οδηγούσε σ' ένα συμπέρασμα.

Και εκεί που τα πράματα είχαν ξεφύγει εντελώς - κάτι για το ξύλο την προηγουμένη σκεφτότανε - άκουσε το κουδούνι. Ήξερε ποιος ήταν. Θα άνοιγε με χαρά. Και αυτό έκανε! Μάλλον δεν θα προλάβαινε να δει που θα οδηγούσαν οι σκέψεις για τον μέλλον. Το μέλλον είχε έρθει...



continued (τελικά...)

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Καλοκαιρινές σκέψεις (και κινήσεις) volume 1

Τι μπορεί να κάνει κάποιος ένα ζεστό βράδυ στα μέσα του καλοκαιριού μπροστά στον υπολογιστή του;

Να περιμένει... Να περιμένει να περάσουν οι ώρες, γιατί την επομένη ίσως έχει και κάτι σοβαρό να ασχοληθεί. Και η αντίστροφη μέτρηση να συνεχίζει να μειώνει τον χρόνο αλλά και τα περιθώρια που έχει.

Κι όμως περιμένει συνεχίζει να περιμένει μπας και γίνει κάτι...

Και έξαφνα ένα ξέσπασμα του Μικρούτσικου που παίζει στον παρασκήνιο, διαταράσσει την ηρεμία στο ήσυχο δωμάτιο. Και να, τσουπ και ένα καλοκαιρινό έντομο να κάθεται στην οθόνη του υπολογιστή...

Ησύχασε ο Μικρούτσικος, το έντομο ακόμα στην θέση του καθότανε, αλλά η ηρεμία επανήλθε. Επανήλθε όμως και το τικ-τακ της αντίστροφης μέτρησης. Και μετά η απορία... Και αν δεν γίνει τελικά τίποτε την επομένη τι θα κάνει; Αφού το διάβασμα φαινότανε ανιαρό, το μαγείρεμα επίσης. Το ίδιο και οι βόλτες - όλες οι αγαπημένες και ευχάριστες ασχολίες δηλαδή.

Το μόνο που σκεφτόταν πια ήταν το πόσο γρήγορα το ρολόι θα δείξει 12. Δεν είχε να κάνει με την αντίστροφη μέτρηση. Ούτε με το ότι θα έφευγε μια μέρα ακόμα. Απλά, ίσως, κάτι ωραίο να γινόταν τότε - ίσως πάλι και όχι.

Άρχισε να αναλογίζεται τι έχει κάνει τόσα χρόνια. Συνειδητοποίησε ότι κάτι τόσο ευχάριστο δεν θα το βλέπει πια. Καθόλου... Για πάντα μάλλον... Μετάνιωσε. Μετάνιωσε που τελικά είχε δώσει αυτές τις συμβουλές. Από αυτές τις συμβουλές θα στερούνταν κάτι που τόσο αγαπούσε, για το καλό ενός ξένου - πιθανότατα.

Μήπως όμως τα νέα βιώματα θα ήταν πολύ καλύτερα απ' τα προηγούμενα; Ίσως. Αλλά όλο αυτό εμπεριέχει ένα ρίσκο. Άλλωστε το πιο πιθανό είναι να ζήσει τα ίδια και στις δύο περιπτώσεις, γιατί να κάνει μετά αυτή την αλλαγή; Και οδηγείται πάλι στην προηγούμενη σκέψη. Γιατί έδωσε αυτές τις συμβουλές εξ αρχής.

Μάλλον αυτή η σκέψη θα βασανίζει το μυαλό μέχρι να τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση. Αλλά δεν έμενε και πολύς χρόνος. Αν το σκεφτεί κανείς δηλαδή, η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη τελειώσει. Μόνο το τυπικό της απομένει...



to be continued (μάλλον...)

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Summer... again :(

Το τσίπουρο ρέει...

Ο Θανάσης τραγουδάει...

Η εξεταστική τελειώνει...

Και μετά τι;;;


Bonus...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Περί διαφωνιών...

Πόσο επιθυμητή μπορεί να είναι μια διαφωνία και που μπορεί να σε οδηγήσει; Θες να διαφωνούν μαζί σου; Ή μήπως απλά νομίζεις ότι η γνώμη σου είναι πάντα η σωστή;

Κι’ όμως. Ας δεχθούμε ως γεγονός το τελευταίο. Ότι δηλαδή είσαι σωστός. Και έρχεται η ώρα που θα διαφωνήσεις με κάποιον. Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση σου (πέραν απ’ την προσπάθεια σου να τον πείσεις, αφού αυτό δεν έχει αποτέλεσμα);

Μήπως πρέπει να τον αφήσεις να συνεχίσει να διαφωνεί μαζί σου; Γιατί, εν’ γένει, η διαφωνία αυτή προέρχεται από μια επεξεργασία και μια κρίση της γνώμης σου.

Εν’ τέλει τι είναι αυτό που θέλεις να πετύχεις με την προσπάθεια να πείσεις κάποιον; Απλά να ακούσεις ένα “συμφωνώ”; Ή μήπως να οδηγήσεις τον άλλο στην κατάσταση να καταλάβει τι σε οδήγησε να πιστεύεις αυτό που πιστεύεις. Και φτάνοντας ακόμα παραπέρα, να φτάσει να πιστεύει και αυτός το ίδιο.

Και αφού έχει κρίνει την γνώμη σου, δεν σημαίνει ότι έχει πάει ένα βήμα μπροστά; Δεν έχει πλησιάσει αυτό που σκέφτεσαι; Δεν είναι αυτό κάτι επιθυμητό;

Ή μήπως απλά φοβάσαι μήπως έχεις εσύ λάθος, και γι’ αυτό δεν αφήνεις κανένα να διαφωνεί μαζί σου;

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Οι δικαιολογίες!

Έρχονται λοιπόν και οι στιγμές που πρέπει να δικαιολογηθείς. Είτε γιατί δεν έκανες κάτι σωστά, είτε γιατί δεν έκανες κάτι γενικά, είτε απλά γιατί πρέπει, χωρίς μάλλον κάποιον συγκεκριμένο λόγο.

Και δικαιολογείσαι...

Και μετά σκέφτεσαι, ήμουν καλός? Ήμουν πειστικός? Είπα αυτό που ήθελε ν' ακούσει?

Και αν με κατάλαβε? Κατάλαβε γιατί δεν το έκανα καλά? Κατάλαβε ότι ο λόγος που δεν το έκανα καλά ήταν σημαντικός? Κατάλαβε ότι ήθελα κατά βάθος να το κάνω καλά, αλλά "δεν έτυχε"?

Και μετά απ' αυτό τι? Θα ήμαστε πάλι όπως πρώτα? Ή θα υπάρχει γενικά μια νευρικότητα? Αυτό που λένε ότι "κάτι αιωρείται στην ατμόσφαιρα".

Και αφού υπάρχει, πως μπορείς να το ξεπεράσεις? Κάνεις τον αδιάφορο, αφήνεις τον καιρό να περάσει μπας και ξεχαστεί, ή δρας? Αλλά και πως να δράσεις? Αφού η δικαιολογία δεν ήταν πιστευτή! Έχεις επιλογή, ή μήπως είναι μονόδρομος?

Και αφού είναι μονόδρομος μάλλον πρέπει να χαλαρώσετε τις σχέσεις σας, να μειώσετε τις επαφές σας.

Αλλά είναι αυτό που πραγματικά θες? Μάλλον όχι ε! Ε γι' αυτό καιρός να κόψεις τις μαλακίες!

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Λα.λα..λα...λα....λα.....λα!




Λα, λα, λα, λα, λα, λα.....

Παράκρουση λόγο εξεταστικής λέγεται. Τα συμπτώματα αναγνωρίζονται εύκολα, απλά η θεραπεία δεν έχει βρεθεί ακόμα. Ή μάλλον έχει βρεθεί, απλά αν την εφαρμόσεις θα βελτιώσεις την κατάσταση τώρα, αλλά μακροπρόθεσμα χαμένος θα βγεις!

Και εκεί που ψάχνεις να βρεις έναν λόγο για τον οποίο κάνεις όλα αυτά. Μια ανταμοιβή βρε αδερφέ. Κάτι. Έστω ένα εχέγγυο για το μέλλον σου, πετάγεται ένας μαλάκας και σου λέει "ΒΥΖΙΑΑΑΑαααΑΑΑΑααα", ωχ λάθος, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο.

Σου λέει λοιπόν ότι δεν έχει πια ελάχιστη αμοιβή για τους κόπους σου, για χάρη του υγιούς ανταγωνισμού. Ντεμέκ...

Βρε δε γαμιέσαι λέω 'γω! Α όχι σόρρυ, αυτό δεν είναι πρέπον ε? Καλά, ας το κάνουμε με στυλ μετά. Βρε δε γαμιέστε λέω 'γω! Διότι το μεγαλύτερο αγαθό είναι να σέβεσαι! Μας το έμαθαν και στο σχολείο!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Το Ψώνια και το Πόκερ

Δέκα - Παπά Καρά. Call... Raise με θέσης... 3 Bet, και Call μετά από σκέψη!

Ντάμα Κούπα, Βαλές Καρό, Δύο Μπαστούνι. 2/3 του Pot, Raise, και εύκολο Call!

2 Καρό. 1/2 του Pot, Raise, επίσης εύκολο Call!

Και μετά τα μάτια έκλεισαν. Βλέπεις οι υποχρεώσεις τις επόμενης μέρας ήταν αρκετές. Βόλτα – Εργαστήριο – Διάβασμα – Εξέταση!

Βέβαια το επόμενο χαρτί ήταν Εννιά Καρό! Και μετά το Check ήρθε Raise 4/5 του Pot, και εύκολο Call.

Αλλά τι να το κάνεις. Είχε ήδη κοιμηθεί. Ίσως σε κάποια επανάληψη να το ξαναέβλεπε. Ίσως πάλι να έβλεπε μόνον την αρχή και να αποκοιμιόνταν, γιατί πάλι οι υποχρεώσεις θα τον κοίμιζαν.

Είχε πάει βλέπεις και Τρεις το πρωί.

Ήταν και το βάρος της μέρας... Της προηγούμενης, της επόμενης. Γενικά!

Και μετά η τηλεόραση τον ξύπνησε. Και όλα άρχισαν ξανά απ’ την αρχή!



Υ.Γ. καλή χρονιά, αν και λίγο ετεροχρονισμένα!