Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Τα κάλαντα

- Να τα πούμε;
- Άντε να τα πείτε!

Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον,
εν Βηθλεέμ τη πόλη,
οι ουρανοί αγάλλονται,
χαίρεται η φύσις όλη.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστοις,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστις.

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγεί
χωρίς να λείψει ώρα.

Σ' αυτό το σπίτι που 'ρθαμε,
πέτρα να μη ραγίσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
χρόνια πολλά να ζήσει.


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!


Τα παιδάκια περιμένουν να πάρουν κάτι. Για τον κόπο τους. Ή έστω γιατί έτσι λέει το έθιμο. Ο κύρης κάθεται ανέκφραστος στην πόρτα. Ένα παιδάκι παίρνει το θάρρος…

- Κύριε δεν θα μας δώσετε κάτι;
- Δεν έχω παιδιά μου.
- Μα ούτε ένα γλυκάκι; Κάτι για τον κόπο μας;
- Αχ. Μακάρι να είχα, αλλά βλέπεται, να, δύο μήνες τώρα δεν έχω δουλειά, και πριν δύο μέρες, πέθανε ο πατέρας μου. Πενθούμε. Δεν κάνουμε γλυκά. Δεν χαιρόμαστε. Δεν γιορτάζουμε.

Τα παιδάκια γύρισαν την πλάτη στον κύρη και έφυγαν. Στην διαδρομή προς το επόμενο σπίτι, συζητούσαν για το συμβάν. Όλοι νόμισαν ότι τους κορόιδεψε. Ποτέ δεν ξαναπήγαν σπίτι του. Ούτε την πρωτοχρονιά, ούτε των φώτων, ούτε το Πάσχα, ούτε του χρόνου τα Χριστούγεννα..




έτσι τα βλέπω τα Χριστούγεννα... Καλές γιορτές σε όλους!