Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Κόλαση: Ο Παράδεισος του Τίποτα

Σε μια απ’ τις δεκάδες ηλίθιες αμπελοφιλοσοφικές σκέψεις-συζητήσεις με τον εαυτό μου, κατάφερα να καταλήξω στην παρακάτω, κατά την γνώμη μου, πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Ότι “η κόλαση είναι ο παράδεισος του τίποτα”. Αναρωτιόνταν, κάποιοι φίλοι γιατί να ισχύει κάτι τέτοιο, και γενικά ποιος είναι ο δρόμος που με οδήγησε σ’ αυτό, και για τον λόγο αυτό εξηγούμαι.

Σκεφτείτε πραγματικά τι αντιπροσωπεύει η κόλαση (ή με όποιο άλλο όνομα αυτή εμφανίζεται κατά καιρούς στις διδαχές διάφορων θρησκειών) για τον “πιστό”. Αντιπροσωπεύει εν γένει την παντελή απουσία του εκάστοτε “Θεού”, έτσι ώστε οι πιστοί, να ζήσουν για το υπόλοιπο τις αιώνιας ζωής τους (ή κάποιο μέρος αυτής), μακριά από την αγάπη και οτιδήποτε άλλο προσφέρει ο “Θεός”. Άσχετο βέβαια το ότι σε διάφορες θρησκείες, κυρίως λόγου χαμηλού επιπέδου μόρφωσης των “πιστών”, η κόλαση παρουσιάζεται ως ένα μέρος όπου οι “κακοί”, καίγονται αιώνια σε καζάνια με βραστό νερό. Αυτό γίνεται με μόνο σκοπό την εκφόβιση των “πιστών”, με έναν τρόπο ποιο πειστικό, και κοντά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον υλικό κόσμο, έτσι ώστε να αποφύγουν τις αμαρτίες και γενικώς να κάνουν ενάρετη ζωή.

Επανερχόμενος στο αρχικό θέμα, και κάνοντας ένα μικρό λογικό άλμα, η κόλαση, αφού περιγράφει την απουσία του “Θεού”, περιγράφει το τίποτα. Ένα άδειο σύμπαν χωρίς καθόλου υλικά αντικείμενα, αλλά και χωρίς καθόλου ιδέες, γνώση, και αυτό που διάφοροι ονομάζουν αγάπη.

Και δω έρχεται η μεγάλη σύνδεση. Η γαλήνη στην ψυχή του ανθρώπου έρχεται όταν βρίσκεσαι κοντά στον “Θεό”, και όταν έχεις τα πάντα που έπονται αυτού (υλικά και πνευματικά αγαθά); Ή μήπως η γαλήνη έρχεται όταν πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα; Όταν απλά η ψυχή είναι ελεύθερη να κάνει τα πάντα, και τα πάντα είναι ένα τίποτα;
Όταν δεν έχει να επιλέξει ανάμεσα στα πάντα (ακόμα και αν έχει μια αιωνιότητα μπροστά τις ώστε να μπορέσει να περάσει και να κάνει τα πάντα), αλλά ανάμεσα στο τίποτα; Όταν δηλαδή το δίλημμα της επιλογής και οι φόβοι που το ακολουθούνε έχουν εξαφανιστεί.

Για μένα η απάντηση είναι σαφής, και φαίνεται στον τίτλο του κειμένου. Για σας;



Βέβαια όλα αυτά, προϋποθέτουν την, εκ των προτέρων, αποδοχή μιας πνευματιστικής υπόστασης στην πραγματική ζωή, καθώς και την αποδοχή της ζωής μετά τον θάνατο.
Χωρίς βέβαια αυτή η υπόσταση να είναι εν γένει αποδεκτή από μένα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου