Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Έκθεση Ιδεών

Τι έκανα το καλοκαίρι. Πάντα μας το ρωτούσε η δασκάλα την πρώτη μέρα στο σχολείο. Πολλές φορές γράφαμε και το πρώτο “σκέφτομαι και γράφω” μ’ αυτό το θέμα. Και μιας και έγινε συνήθεια τόσα χρόνια πίσω απ’ τα θρανία, δεν μπορώ να μην το κάνω και φέτος. Σε ψηφιακή μορφή βέβαια, αλλά τι να κάνουμε, εξελίσσεται η τεχνολογία...

«Το καλοκαίρι μου άρχισε, μόλις τελείωσαν τα σχολεία. Το δικό μου σχολείο δεν είναι πλέον σαν το σχολείο που πάνε τα άλλα παιδάκια. Δεν τελειώνει στις 15 Ιουνίου, αλλά όποτε του καπνίσει. Φέτος τελείωσε στις 25 Ιουνίου -τυχεροί ήμασταν, δε λέω, άλλες φορές τελείωνε και Ιούλιο.

Μόλις τελείωσε το σχολείο, πήγα να δω την μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου, την γιαγιά μου, τον παππού μου, την άλλη την γιαγιά μου, τον άλλο τον παππού μου, μια θεία μου, που βάφτιζε ένα ξαδελφάκι μου. Δεν θυμάμαι πως το είπαν. Δεν μπήκα μέσα στην εκκλησία. Την φοβάμαι την εκκλησία. Ειδικά εκείνον τον κυριούλη με τα μακριά γένια, που λέει τραγουδιστά κάτι αρχαίες λέξεις. Μια φορά, άλλη, που είχα πάει στην εκκλησία, τίποτα δεν είχα καταλάβει.

Μετά, η μαμά μου, με άφησε και πήγα μια βδομάδα διακοπές με τους φίλους μου. Ήταν πολύ ωραία. Κάναμε 5 μπάνια (εγώ 2 έκανα, αλλά οι άλλοι πιο πολλά). Έφαγα και 7 παγωτά στις διακοπές. Πρώτη φορά ήταν που έτρωγα ένα παγωτό την μέρα. Ήταν πολύ όμορφα.

Μετά που γύρισα απ’ τις διακοπές ξαναπήγα στο σπίτι μου. Αλλά μετά ο μπαμπάς μου με έβαζε συνέχεια να κάνω δουλείες. Δε λέω ότι δεν μ’ άρεσαν αλλά να, μετά από λίγες μέρες βαρέθηκα και προσπαθούσα να μην κάνω δουλείες, αλλά αυτός πάλι με έβαζε. Και ‘γω άμα δεν ήθελα να κάνω, έκανα τον κοιμισμένο, και μετά έβαζε την μάνα μου να κάνει τις δουλειές.

Όταν δεν έκανα δουλειές, και δεν έκανα τον κοιμισμένο, έβλεπα ένα σίριαλ στο ντιβιντι. Το έλεγαν εξ-φάιλς. Ήταν παλιό έργο, αλλά όταν το έδειχνε στην τηλεόραση ήμουνα μικρός και το είχε και αργά και δεν μπορούσα να το δω, γιατί νύσταζα και με έπαιρνε ο ύπνος. Είχε κάτι επεισόδια με σκοτωμούς, αλλά και κάτι άλλα που έρχονταν λέει κάτι εξωγήινοι, εδώ πέρα, για να μας κάνουν διάφορα πειράματα, και μετά να μας κατακτήσουν τον κόσμο. Δεν ξέρω τι έγινε τελικά στο τέλος, γιατί, να, άρχισαν πάλι τα σχολεία και σταμάτησα να το βλέπω. Θα το ξαναρχίσω μετά, και θα γράψω το τέλος, σε άλλο σκέφτομαι και γράφω.

Επίσης τον Αύγουστο, διάβαζα κιόλας. Το σχολείο που πάω είναι πολύ δύσκολο, και άμα δεν διαβάζεις, δεν σε περνάνε την τάξη. Είναι σαν το δημοτικό, μόνο που έχει 2 τάξεις. Αλλά κάθε τάξη δεν κρατάει ένα χρόνο. Κρατάει πιο πολύ. Άσε και που 3 φορές το χρόνο μας βάζουν να γράφουμε και διαγωνίσματα, που είναι και πολύ δύσκολα, και όλος ο κόσμος έχει άγχος, και νευριάζει εύκολα, και γω να, φοβάμαι τους νευριασμένους που φωνάζουν, μην με χτυπήσουν, και πάω στο νοσοκομείο, και πεθάνω.

Να κυρία, λοιπών, έτσι πέρασα το καλοκαίρι μου. Ήταν πολύ ωραίο, αλλά βαρέθηκα. Μέχρι που έφτασα να θέλω να ξαναρχίσουν τα σχολεία...»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου