Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

A funny game

Μέρες εξαφανισμένος. Έκανα και αυτές τις, ομολογουμένως, τεράστιες αλλαγές στην εμφάνιση της σελίδας, έχω και τις έγνοιες μου και δεν πρόλαβα να γράψω κάτι. Επανέρχομαι σήμερα λοιπών...

Δεν απασχόλησε κάτι σημαντικό το μυαλό μου τόσες μέρες, πέραν ίσως από κάτι αρχιτεκτονικά και όχι μόνο σχέδια! Οπότε μέχρι πριν λίγα λεπτά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άξιο λόγου και προσοχής.

Και έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι, κάτω από τον ήχο μιας λύρας και ενός νταουλιού, γιατί αυτή η αδιαφορία, ενώ γύρω μας γίνονται τόσο σημαντικά πράγματα? Ξυστά απ’ το μυαλό μου πέρασε ένα όνομα, Δημοσθένης Λιακόπουλος. Πέρασε σαν αστραπή και έφυγε. Το μόνο που έμεινε ήταν ένα η γνωστή ατάκα που λέγεται απ’ όλους μας τις τελευταίες μέρες. “Τυχαίο, δεν νομίζω”. Κοιτώντας στην οθόνη, ήρθε στο μυαλό μου το 11888 και ο ΟΤΕ, και έφυγε αφήνοντας πίσω του την εικόνα του ρούτερ στην γωνία του δωματίου μου. Παρατηρώντας τα λαμπάκια που τρεμόπαιζαν θυμήθηκα την μια καμένη λάμπα, ένα σάλτο και μια σπασμένη λεκάνη. Την λεκάνη ακολούθησε η ντουλάπα, γεμάτη με βρομισμένα ρούχα που ήθελαν πλύσιμο. Νερό, θάλασσα, καλοκαίρι, διακοπές, λεφτά, δουλειά, κούραση, ύπνος. Αυτές ήταν οι επόμενες σκέψεις μου. Μετά το μάτι μου πήγε κάτω κάτω δεξιά. Μία το ξημέρωμα. Νωρίς ακόμα. Τότε το μάτι μου έπεσε σε αυτό που γράφω. Βαριόμουνα να το ξαναδιαβάσω. Το πόσταρα έτσι...

2 σχόλια: