Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Ένα περίεργο συναίσθημα

Περίοδος μαθητικών, και όχι μόνο, εξετάσεων αυτές τις μέρες για πολλούς από μας. Είτε με σχολικές εξετάσεις, είτε με εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, είτε με εξετάσεις σε ξένες γλώσσες, είτε με εξετάσεις οδήγησης…

Και πάντα αυτές οι μέρες μου φέρνουν μια μελαγχολία...Ένα κοινό συναίσθημα που πολλοί το έχουμε νοιώσει, για διάφορους λόγους. Κυρίως είναι για στιγμές καλές που περάσαμε κάποτε, και καθώς τις φέρνουμε στο μυαλό μας, λυπούμαστε που δεν μπορούμε να τις ξαναζήσουμε, και συνάμα χαιρόμαστε για αυτά που περάσαμε…

Και μιας και όπως είπα και στην αρχή είναι περίοδος εξετάσεων, για αυτό το όμορφο συναίσθημα της μελαγχολίας οφείλεται ένα άλλο συναίσθημα, το άγχος. Αυτό το τόσο έντονο συναίσθημα που έχει κάποιος πριν κάνει πρώτη φορά κάτι. Αυτό που, τα χέρια σου τρέμουν, τα πόδια σου δεν σε κρατάνε όρθιο, τα μάτια σου βλέπουν θολά, το μυαλό σου ξεχνάει τα πάντα, η καρδιά σου χτυπάει έντονα, η ανάσα σου κόβεται και τόσα άλλα…

Αυτό το γαμημένο συναίσθημα μου έχει λείψει. Σαν χτες θυμάμαι την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις. Ήμουν κάπου τέλη Δημοτικού, αρχές Γυμνασίου. Έγραφα για ένα ασήμαντο πτυχίο Αγγλικών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένοιωσα τότε. Προσπαθώ κάμποση ώρα να το αποτυπώσω στο ψηφιακό χαρτί του κειμενογράφου αλλά δεν μπορώ. Ελπίζω να καταλαβαίνεται τι λέω…

Από τότε σε κάθε εξετάσεις, και όχι μόνο, το άγχος γίνονταν όλο και πιο λίγο. Φτάνοντας στο Λύκειο δεν με ένοιαζε σχεδόν τίποτα. Το ίδιο και στις πανελλήνιες, πόσο μάλλον τώρα που είμαι και στο πανεπιστήμιο…

Αυτό το τόσο δημιουργικό συναίσθημα που, αν το χειριστείς σωστά, σου δίνει δύναμη να πας παρακάτω και να συνεχίσεις όσο πιο μακριά γίνεται, όσο και να φαίνεται ότι σε κρατάει πίσω. Αυτό που κάποιοι λένε δημιουργικό άγχος, αν και νομίζω ότι είναι αδόκιμο γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να σε πάει πίσω το άγχος... ποτέ. Αντιθέτως με την αδιαφορία που έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Ξέρω ξέρω, κάποιοι θα το διαβάζουν αυτό, και θα λένε “Τι λέει ο μαλάκας, να μην είχα άγχος και τι στον κόσμο”. Ε, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου καλό αυτό. Τελικά αυτός που είπε ότι τα ωραία πράγματα τα εκτιμάς όταν τα χάνεις είχε απόλυτο δίκιο. Ελπίζω κάποια μέρα να το ξανανοιώσω. Το ξέρω ότι θα μου βγεί σε καλο...


Καλημέρα σας!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου