Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Νύχτα

~~~NYXTA~~~
Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γριλιές των παραθύρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε.

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει.

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι την χαρά τους
κι αυτοί λένε πως έτριξε,
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη,
που θα 'πρεπε η αγάπη ναν την έπινε,
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες,
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θα ακούνε.

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.


Είναι ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένα από τα ωραιότερα που έχει γράψει...

Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω πάνω στο συγκεκριμένο ποίημα είναι "Πόσο όμορφο μπορεί να είναι κάτι,ακόμα και αν μιλάει για τον θάνατο"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου