Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

THE GOOD(?)BYE

Και πάντα έρχεται αυτή η στιγμή...

Είχε ξαναγίνει πολλές φορές. Μόνο μία όμως ήταν τόσο δύσκολο. Ήταν το κλειστό παντζούρι που έφταιγε; Ήταν η κρύα, μουντή και προχειροβαμένη σκαλωσιά; Ήταν ο βαθύς και σκοτεινός διάδρομος; Ήταν το θρόισμα των φύλλων στο απαλό φύσημα του αέρα; Ήταν το σχεδόν λευκό σημειωματάριο του; Ήταν το παλιό βιβλίο με τις κιτρινισμένες σελίδες; Ήταν το βραχνιασμένο ηχείο του σιδηροδρομικού σταθμού που έλεγε “Η αμαξοστοιχία 591 με προορισμό Πλατύ-Κατερίνη-Λάρισα-Καρδίτσα-Τρίκαλα-Καλαμπάκα αναχωρεί από την πλατφόρμα τρία σε πέντε λεπτά”; Ή μήπως ήταν τελικά αυτό που τόσο καιρό κρατούσε μέσα του;

Ο καπνός που ρουφούσε μέσα στα πνευμόνια του δεν μπορούσε να αποτρέψει την εκδήλωση αυτού του αισθήματος του αποχωρισμού. Ήθελε να κλάψει. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε; Ήθελε να βρίσει. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε; Ήθελε να χτυπήσει κάτι, κάποιον, οτιδήποτε. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε;

Είχε φτάσει στα όρια της κατάθλιψης άλλη μια φορά. Ήθελε να το αποφύγει. Ή μάλλον καλύτερα, ήθελε να το αποφύγει; Ίσως η όλη κατάσταση τον οδηγούσε κάπου που θα μπορούσε να βγάλει κάποια άκρη. Θα έλυνε το πρόβλημά του μια για πάντα. Ή μήπως θα έδινε απλά μια παράταση;

Η γεμάτη ρούχα βαλίτσα δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του –καθόταν πάνω της. Όχι δεν ήταν υπέρβαρος, απλά το κορμί του το βάραινε ο αποχωρισμός. Καθώς τα βλέφαρά του έπεφταν, ακούσια, για να υγράνουν τα ξερά μάτια του, απ’ ο μυαλό του πέρασαν οι δύο προηγούμενες ώρες. Μέσα σε μια στιγμή, δυο ώρες!

Είδε, τον εαυτό του να περπατάει στον βαθύ σκοτεινό διάδρομο. Να παίζει με τις φουσκωμένες μπογιές της σκαλωσιάς. Να γλιστράει σε μια σκάλα με δυο σκαλιά μόνο. Να κοιτάζει ένα κομμάτι σελοτέιπ κολλημένο ατσούμπαλα στον μπλε τοίχο. Να ακούει το θρόισμα των φύλλων καθώς περπατούσε με το κεφάλι σκυφτό. Να αισθάνεται την σόλα του παπουτσιού, που άφηνε στο πεζοδρόμιο περπατώντας. Να κοιτάει τις κιτρινισμένες σελίδες του βιβλίου, να το πετάει με μίσος στην βαλίτσα του και να κλίνει βίαια το φερμουάρ. Να σκέφτεται πως θα γεμίσει όλες αυτές τις λευκές σελίδες στο σημειωματάριο. Να κλείνει το παντζούρι, να ρίχνει μια τελευταία ματιά στα, γεμάτα ραγισματιές, πράσινα ξύλα του. Να στρέφει το κεφάλι του απ’ την άλλη και να κλείνει την πόρτα.

Τα βλέφαρά του είχαν κάνει την δουλεία τους. Τα μάτια του ήταν πλέον υγρά. Σηκώθηκε απ την βαλίτσα του. Ένιωθε πιο ελαφρύς από πριν. Την άρπαξε με το ένα του χέρι. Ανέβηκε στο τρένο. Ήταν εκεί ώρα τώρα αλλά δεν το είχε καταλάβει. Έκατσε κάπου μόνος, πήρε το σχεδόν λευκό σημειωματάριο και άρχισε να το γεμίζει.

Όλα τα προηγούμενα είχαν χαραχθεί στο μυαλό του. Φοβήθηκε μήπως τα ξεχάσει, αλλά δεν τα ζωγράφισε κάπου. Ίσως να ήθελε να τα ξεχάσει. Ίσως και να άφηνε τον χρόνο να αποφασίσει για την μοίρα των σκέψεων του!

Σήμερα, κάμποσα χρόνια μετά, βρίσκονται ακόμα εκεί. Στην ίδια γωνιά του μυαλού του. Ακόμα θυμάται μέχρι και την βαθιά σχισμή, που είχε χαλάσει ακόμα και το πράσινο χρώμα, στο δεξιό φύλλο του παντζουριού. Ακόμα και αυτό!




Το παραπάνω αποτελεί συλλογή σκέψεων αλλά και γεγονότων. Θεωρήστε ότι θέλετε φανταστικό και ότι θέλετε πραγματικό... Θα είναι απόλυτα σωστό!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Ένας απλός προβληματισμός (ή μήπως κάτι παραπάνω;)!

Άλλη μια βαρετή μέρα, σε έναν γενικά βαρετό μήνα.....

Και ενώ όλοι κάνουν σχέδια για τις διακοπές τους (αν δεν τα έχουν τελειώσει ήδη, ή και αν ακόμα δεν έχουν ήδη πάει διακοπές), εγώ βρίσκομαι πάνω από ένα πληκτρολόγιο και γράφω ένα ακόμη κείμενο, μάλλον χωρίς να έχω σκεφτεί πάλι τον σκοπό της συγγραφής...

Ή μήπως αυτή η τυχαιότητα στην αρχή της συγγραφής είναι κάτι το οποίο επιδιώκω, συνειδητά ή και ασυνείδητα. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα...

Βασικά δεν έχω αποφασίσει αν στ’ αλήθεια υπάρχει αυτή η τυχαιότητα. Αυτό που κάποιοι αποκαλούν Θεά Τύχη, κάποιοι άλλοι Μοίρα και κάποιοι τρίτοι Πεπρωμένο. Οπότε έτσι δημιουργούνται τρεις κατηγορίες ανθρώπων, αυτών που πιστεύουν σ’ αυτά, αυτών που δεν πιστεύουν και αυτών που δεν έχουν αποφασίσει...

Επίσης απ’ το μυαλό μου περνάει και ένα άλλο θέμα που απασχολεί γενικά τους ανθρώπους, αλλά έχει απασχολήσει και αρκετούς, κατ’ επάγγελμα (ίσως είναι λίγο αδόκιμο, αλλά μάλλον αυτή είναι η αλήθεια), φιλοσόφους. Η ύπαρξη του Θεού, είτε αυτός είναι ο Θεός των Χριστιανών, είτε των Εβραίων, είτε των Μουσουλμάνων, είτε των Βουδιστών, είτε, είτε, είτε (fill in the gaps). Και σε αυτό το “θέμα” υπάρχουν οι ίδιες τρεις κατηγορίες με πριν. Αυτοί που πιστεύουν, αυτοί που δεν πιστεύουν και αυτοί που δεν έχουν αποφασίσει...

Και τώρα έρχεται η στιγμή της σύνδεσης των δύο που μάλλον είναι και η πιο δύσκολη. Εξ ορισμού προκύπτουν εννέα διαφορετικές κατηγορίες... Κάθε μία διαφορετική, και κάθε μία με το δικό της νόημα... Άλλες λογικές και άλλες όχι και τόσο.

Δεν θα μπω στον κόπο να κάτσω να μιλήσω για το καθένα χωριστά. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου εξ αρχής. Σκοπός μου ήταν η παρουσίαση του προβληματισμού μου με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει και προβληματισμός δικός σου. Ναι σε σένα μιλάω που διαβάζεις τώρα.

Βέβαια αυτό (η ύπαρξη σκοπού του κειμένου) αναιρεί την αρχική μου άποψη, περί τυχαιότητας. Ή μήπως όχι... Εσύ θα το κρίνεις και αυτό...

Αυτά γι’ απόψε ελπίζω να μην σε κούρασα με μπαρούφες, αντίθετα να σε έβαλα σε έναν δρόμο (σωστό ή λάθος, αυτό εσύ θα το κρίνεις) και κάτσεις να προβληματιστείς...


Υ.Γ. Χωρίς να θέλω να επηρεάσω τις σκέψεις σου, τίποτα δεν είναι τυχαίο, τουλάχιστον στο παραπάνω κείμενο.

Υ.Γ.2 Μάλλον αυτό ήθελα να γίνεται και σε μένα όταν μου παρουσιάζεται ένας προβληματισμός κάποιου, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι... Πουτάνα πλύση εγκεφάλου.!.!


BONUS: Όταν γράφω πάντα κάτι με πιάνει και ακούω Θανάση... Οπότε ορίστε και ένα (ακόμη) δείγμα!

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

A funny game

Μέρες εξαφανισμένος. Έκανα και αυτές τις, ομολογουμένως, τεράστιες αλλαγές στην εμφάνιση της σελίδας, έχω και τις έγνοιες μου και δεν πρόλαβα να γράψω κάτι. Επανέρχομαι σήμερα λοιπών...

Δεν απασχόλησε κάτι σημαντικό το μυαλό μου τόσες μέρες, πέραν ίσως από κάτι αρχιτεκτονικά και όχι μόνο σχέδια! Οπότε μέχρι πριν λίγα λεπτά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άξιο λόγου και προσοχής.

Και έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι, κάτω από τον ήχο μιας λύρας και ενός νταουλιού, γιατί αυτή η αδιαφορία, ενώ γύρω μας γίνονται τόσο σημαντικά πράγματα? Ξυστά απ’ το μυαλό μου πέρασε ένα όνομα, Δημοσθένης Λιακόπουλος. Πέρασε σαν αστραπή και έφυγε. Το μόνο που έμεινε ήταν ένα η γνωστή ατάκα που λέγεται απ’ όλους μας τις τελευταίες μέρες. “Τυχαίο, δεν νομίζω”. Κοιτώντας στην οθόνη, ήρθε στο μυαλό μου το 11888 και ο ΟΤΕ, και έφυγε αφήνοντας πίσω του την εικόνα του ρούτερ στην γωνία του δωματίου μου. Παρατηρώντας τα λαμπάκια που τρεμόπαιζαν θυμήθηκα την μια καμένη λάμπα, ένα σάλτο και μια σπασμένη λεκάνη. Την λεκάνη ακολούθησε η ντουλάπα, γεμάτη με βρομισμένα ρούχα που ήθελαν πλύσιμο. Νερό, θάλασσα, καλοκαίρι, διακοπές, λεφτά, δουλειά, κούραση, ύπνος. Αυτές ήταν οι επόμενες σκέψεις μου. Μετά το μάτι μου πήγε κάτω κάτω δεξιά. Μία το ξημέρωμα. Νωρίς ακόμα. Τότε το μάτι μου έπεσε σε αυτό που γράφω. Βαριόμουνα να το ξαναδιαβάσω. Το πόσταρα έτσι...

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Ένα περίεργο συναίσθημα

Περίοδος μαθητικών, και όχι μόνο, εξετάσεων αυτές τις μέρες για πολλούς από μας. Είτε με σχολικές εξετάσεις, είτε με εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, είτε με εξετάσεις σε ξένες γλώσσες, είτε με εξετάσεις οδήγησης…

Και πάντα αυτές οι μέρες μου φέρνουν μια μελαγχολία...Ένα κοινό συναίσθημα που πολλοί το έχουμε νοιώσει, για διάφορους λόγους. Κυρίως είναι για στιγμές καλές που περάσαμε κάποτε, και καθώς τις φέρνουμε στο μυαλό μας, λυπούμαστε που δεν μπορούμε να τις ξαναζήσουμε, και συνάμα χαιρόμαστε για αυτά που περάσαμε…

Και μιας και όπως είπα και στην αρχή είναι περίοδος εξετάσεων, για αυτό το όμορφο συναίσθημα της μελαγχολίας οφείλεται ένα άλλο συναίσθημα, το άγχος. Αυτό το τόσο έντονο συναίσθημα που έχει κάποιος πριν κάνει πρώτη φορά κάτι. Αυτό που, τα χέρια σου τρέμουν, τα πόδια σου δεν σε κρατάνε όρθιο, τα μάτια σου βλέπουν θολά, το μυαλό σου ξεχνάει τα πάντα, η καρδιά σου χτυπάει έντονα, η ανάσα σου κόβεται και τόσα άλλα…

Αυτό το γαμημένο συναίσθημα μου έχει λείψει. Σαν χτες θυμάμαι την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις. Ήμουν κάπου τέλη Δημοτικού, αρχές Γυμνασίου. Έγραφα για ένα ασήμαντο πτυχίο Αγγλικών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένοιωσα τότε. Προσπαθώ κάμποση ώρα να το αποτυπώσω στο ψηφιακό χαρτί του κειμενογράφου αλλά δεν μπορώ. Ελπίζω να καταλαβαίνεται τι λέω…

Από τότε σε κάθε εξετάσεις, και όχι μόνο, το άγχος γίνονταν όλο και πιο λίγο. Φτάνοντας στο Λύκειο δεν με ένοιαζε σχεδόν τίποτα. Το ίδιο και στις πανελλήνιες, πόσο μάλλον τώρα που είμαι και στο πανεπιστήμιο…

Αυτό το τόσο δημιουργικό συναίσθημα που, αν το χειριστείς σωστά, σου δίνει δύναμη να πας παρακάτω και να συνεχίσεις όσο πιο μακριά γίνεται, όσο και να φαίνεται ότι σε κρατάει πίσω. Αυτό που κάποιοι λένε δημιουργικό άγχος, αν και νομίζω ότι είναι αδόκιμο γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να σε πάει πίσω το άγχος... ποτέ. Αντιθέτως με την αδιαφορία που έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Ξέρω ξέρω, κάποιοι θα το διαβάζουν αυτό, και θα λένε “Τι λέει ο μαλάκας, να μην είχα άγχος και τι στον κόσμο”. Ε, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου καλό αυτό. Τελικά αυτός που είπε ότι τα ωραία πράγματα τα εκτιμάς όταν τα χάνεις είχε απόλυτο δίκιο. Ελπίζω κάποια μέρα να το ξανανοιώσω. Το ξέρω ότι θα μου βγεί σε καλο...


Καλημέρα σας!!!

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Νύχτα

~~~NYXTA~~~
Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γριλιές των παραθύρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε.

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει.

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι την χαρά τους
κι αυτοί λένε πως έτριξε,
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη,
που θα 'πρεπε η αγάπη ναν την έπινε,
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες,
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θα ακούνε.

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.


Είναι ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένα από τα ωραιότερα που έχει γράψει...

Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω πάνω στο συγκεκριμένο ποίημα είναι "Πόσο όμορφο μπορεί να είναι κάτι,ακόμα και αν μιλάει για τον θάνατο"

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Μια ευφάνταστη δικαιολογία

Λοιπών ακούω πολλά από φίλους και όχι μόνο για την, ομολογούμενος, κακή ορθογραφία μου… Ναι λοιπών το ομολογώ, είμαι αν-ορθογράφος……….

για σας που είστε στενόμυαλοι.

Όντας γνώστης ελάχιστων μαθηματικών ξέρω ότι μια παράσταση, μια εξίσωση, ένας αριθμός δεν είναι πάντα ο ίδιος. Το τι πραγματικά συμβολίζει εξαρτάται από ποιες συμβάσεις έχεις ορίσει ακριβώς πριν μιλήσεις για την παράσταση, την εξίσωση, των αριθμό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορεί να ορίσει κανείς και διάφορα “συστήματα ορθογράφισης”… Κάποιο/α από αυτά τα συγκεκριμένα συστήματα χρησιμοποιώ και ‘γω κατά καιρούς για να γράφω… (ίσως και για να μιλάω καμιά φορά).
Γενικά πιστεύω ότι είναι αρκετά πιο ενδιαφέρον απ’το απλά να ακολουθείς ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, το οποίο μάλιστα στο έμαθαν στο σχολείο (στο δημοτικό κιόλας), και γενικά τα σχολικά μονοπάτια το φοβάμαι κάπως (μεγάλο θέμα, να φοβάσαι τα σχολικά μονοπάτια, ίσως να με φωτίσει καμία μούσα καμία μέρα και να γράψω τίποτα και γι’ αυτό).

Τέλος πάντων, κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισα στο συγκεκριμένο ιστολόγιο να γράφω με συμβατικό σύστημα ορθογράφισης, απλά και μόνο γιατί πριν από κάθε κείμενο είναι αρκετά βαρετό να ορίζω ένα ολόκληρο σύστημα ορθογράφισης εξ’ αρχής.



ελπίζω να κατάφερα να πείσω κάποιον,..., έστω και έναν...

Τέλος πάντων, κλείνω την σημερινή δημοσίευση, με ένα τραγούδι που δυστυχώς δεν μου έκανε την χάρης ο Θανάσης χτες να παίξει.........Δεν πειράζει, γι' αυτό υπάρχει και το γνωστό cd-player

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Η αρχη

Μιά κρύα νύχτα του Ιούνη (οξύμωρο ε? κι όμως ήταν κρύα),μετά από μία ωραιότατη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου,και μετά απο καιρό σκέψης για το αν και το τι μπορώ να γράφω σε ένα blog,αποφάσισα ότι είμαι έτοιμος να το κάνω...

Απλά δεν ξέρω ακόμα τι είμαι έτοιμος να κάνω, τέλος πάντων δεν πειράζει,θα φανεί αυτό με τον καιρό...

Καλή επιτυχία λοιπόν να έχετε εσείς που με διαβάζετε,γιατί εγώ είναι σίγουρο ότι απλά θα παραμείνω...
Ενα ραφι καπου πανω σ'ενα λευκο χαρτι