Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Τα κάλαντα

- Να τα πούμε;
- Άντε να τα πείτε!

Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον,
εν Βηθλεέμ τη πόλη,
οι ουρανοί αγάλλονται,
χαίρεται η φύσις όλη.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστοις,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστις.

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγεί
χωρίς να λείψει ώρα.

Σ' αυτό το σπίτι που 'ρθαμε,
πέτρα να μη ραγίσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
χρόνια πολλά να ζήσει.


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!


Τα παιδάκια περιμένουν να πάρουν κάτι. Για τον κόπο τους. Ή έστω γιατί έτσι λέει το έθιμο. Ο κύρης κάθεται ανέκφραστος στην πόρτα. Ένα παιδάκι παίρνει το θάρρος…

- Κύριε δεν θα μας δώσετε κάτι;
- Δεν έχω παιδιά μου.
- Μα ούτε ένα γλυκάκι; Κάτι για τον κόπο μας;
- Αχ. Μακάρι να είχα, αλλά βλέπεται, να, δύο μήνες τώρα δεν έχω δουλειά, και πριν δύο μέρες, πέθανε ο πατέρας μου. Πενθούμε. Δεν κάνουμε γλυκά. Δεν χαιρόμαστε. Δεν γιορτάζουμε.

Τα παιδάκια γύρισαν την πλάτη στον κύρη και έφυγαν. Στην διαδρομή προς το επόμενο σπίτι, συζητούσαν για το συμβάν. Όλοι νόμισαν ότι τους κορόιδεψε. Ποτέ δεν ξαναπήγαν σπίτι του. Ούτε την πρωτοχρονιά, ούτε των φώτων, ούτε το Πάσχα, ούτε του χρόνου τα Χριστούγεννα..




έτσι τα βλέπω τα Χριστούγεννα... Καλές γιορτές σε όλους!

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Αχ...

Αχ αυτή η προβοκάτσια…

Αυτή που ότι και να κάνεις πάλι θα βρει τον τόπο και θα σε γαμήσει. Και άμα πας να αποδείξεις οτιδήποτε, δεν θα βρεις αποδείξεις.

Και το χειρότερο…

Άμα πας να την καταπολεμήσεις, θα σε πουν και φασίστα…

Αχ…

Ας μείνουμε λοιπών άξιοι την μοίρας μας…

Έτσι κι αλλιώς πάλι θα πεθάνουμε, είτε το θέλουμε είτε όχι!

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Details

Επηρεασμένος από την ταινία του Hitchcock, “Dial M for Murder”, αλλά και από διάφορα γεγονότα της μέρας σκεφτόμουνα επιστρέφοντας σπίτι, πόσο μπορεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια να αλλάξει την ροή όλων των γεγονότων στην ζωή σου.

Αυτό το περίεργο βιτρό από αλληλουχίες γεγονότων που δημιουργείται με μία μόνο ακούσια ή εκούσια επιλογή της στιγμής. Αυτό που κάποιοι ονομάζουν “Το φαινόμενο της πεταλούδας”. Και η περίεργη αίσθηση, της διαφορετικής εξέλιξης που θα είχαν τα γεγονότα έστω και αν μία μικρή επιλογή άλλαζε. Και το άθροισμα όλων αυτών των παραμέτρων και τον καταστάσεων που δημιουργεί μία και μόνο επιλογή. Αυτό που κάποιοι (ίδιοι ή και διαφορετικοί με τους προηγούμενο) ονομάζουν “Παράλληλα Σύμπαντα”.

Πόσο ας πούμε θα επηρέαζε την ζωή σου μια κλήση που έκανες 30 δευτερόλεπτα να την απαντήσεις αντί 25; Πόσο θα άλλαζε η ροή των γεγονότων, αν δεν είχες κάνει λάθος το κλειδί της πόρτας και έμπαινες αμέσως στο σπίτι σου; Τι θα γινόταν αν έλεγες απλά ένα “γεια” το οποίο δεν πέρασε καν απ’ το μυαλό σου να το πεις;

Και εν τέλει πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει το σχέδιο που είχες κάνει για την ζωή σου, και φάνταζε τόσο τέλειο, μια μικρή λεπτομέρεια; Ένα εκατοστό του μέτρου, μία σταγόνα παραπάνω, ένα δευτερόλεπτο λιγότερο, ένα κέρμα ακόμα;

Κι όμως όλα αυτά είναι που μας αναγκάζουν να κάνουμε τις επιλογές μας, και στο τέλος, κατά μεγάλο βαθμό, να μετανιώσουμε γι’ αυτές. Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι.

Είναι πραγματικά τόσο αστείο, να σκέφτεσαι ότι όλο το μέλλον σου εξαρτάται από μια λεπτομέρεια που κατά βάση δεν μπορείς να την προβλέψεις. Αλλά και τόσο όμορφο...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Έμπνευσης

Καιρός πέρασε απ' την τελευταία ανάρτηση. Η έμπνευση δεν έρχεται, και η σελίδα ασπρίζει. Κάτι μη επιθυμητό. Γι' αυτό αναλαμβάνει δράση η παλιά έμπνευση!


~~~ΕΙΚΟΝΑ~~~


Οι σκέψεις του έμοιαζαν σαν σύννεφα
πάνω απ το κεφάλι του
που περίμεναν την σειρά τους
για να πέσουν σαν μπόρα
και να τον πλημμυρίσουν συναισθήματα



~~~ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ~~~


Το ημερολόγιο έδειχνε 19 Μάρτη
βέβαια μπορούσε
να δείχνει και 19 Γενάρη
το πρόβλημα του ήταν
ότι καμία από τις δυο μέρες
δεν είχε γίνει τίποτα!



~~~ΑΠΟΚΡΥΦΟ~~~


-Βαριέμαι άπειρα
-Γιατί?
-Γιατί βρέχει!
-Ε και?



~~~Η ΖΩΗ ΣΟΥ~~~


Άλλο ένα δευτερόλεπτο χαμένο
πεθαμένο πάνω σε δυο ντουζίνες τούβλα
πέντε φτυαριές άμμο
και τρεις μέρες ιδρώτα

Άλλο ένα δευτερόλεπτο χαμένο
με δυο μελαγχολικές εικόνες
πέντε παλιά βιβλία
και τρεις ώρες σκόρπια γνώση

Άλλο ένα δευτερόλεπτο χαμένο



Τα παραπάνω ποιήματα έχουν γραφτεί από 'μένα, όταν όλα κυλούσαν ομαλά στην ζωή μου!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Κόλαση: Ο Παράδεισος του Τίποτα

Σε μια απ’ τις δεκάδες ηλίθιες αμπελοφιλοσοφικές σκέψεις-συζητήσεις με τον εαυτό μου, κατάφερα να καταλήξω στην παρακάτω, κατά την γνώμη μου, πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Ότι “η κόλαση είναι ο παράδεισος του τίποτα”. Αναρωτιόνταν, κάποιοι φίλοι γιατί να ισχύει κάτι τέτοιο, και γενικά ποιος είναι ο δρόμος που με οδήγησε σ’ αυτό, και για τον λόγο αυτό εξηγούμαι.

Σκεφτείτε πραγματικά τι αντιπροσωπεύει η κόλαση (ή με όποιο άλλο όνομα αυτή εμφανίζεται κατά καιρούς στις διδαχές διάφορων θρησκειών) για τον “πιστό”. Αντιπροσωπεύει εν γένει την παντελή απουσία του εκάστοτε “Θεού”, έτσι ώστε οι πιστοί, να ζήσουν για το υπόλοιπο τις αιώνιας ζωής τους (ή κάποιο μέρος αυτής), μακριά από την αγάπη και οτιδήποτε άλλο προσφέρει ο “Θεός”. Άσχετο βέβαια το ότι σε διάφορες θρησκείες, κυρίως λόγου χαμηλού επιπέδου μόρφωσης των “πιστών”, η κόλαση παρουσιάζεται ως ένα μέρος όπου οι “κακοί”, καίγονται αιώνια σε καζάνια με βραστό νερό. Αυτό γίνεται με μόνο σκοπό την εκφόβιση των “πιστών”, με έναν τρόπο ποιο πειστικό, και κοντά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον υλικό κόσμο, έτσι ώστε να αποφύγουν τις αμαρτίες και γενικώς να κάνουν ενάρετη ζωή.

Επανερχόμενος στο αρχικό θέμα, και κάνοντας ένα μικρό λογικό άλμα, η κόλαση, αφού περιγράφει την απουσία του “Θεού”, περιγράφει το τίποτα. Ένα άδειο σύμπαν χωρίς καθόλου υλικά αντικείμενα, αλλά και χωρίς καθόλου ιδέες, γνώση, και αυτό που διάφοροι ονομάζουν αγάπη.

Και δω έρχεται η μεγάλη σύνδεση. Η γαλήνη στην ψυχή του ανθρώπου έρχεται όταν βρίσκεσαι κοντά στον “Θεό”, και όταν έχεις τα πάντα που έπονται αυτού (υλικά και πνευματικά αγαθά); Ή μήπως η γαλήνη έρχεται όταν πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα; Όταν απλά η ψυχή είναι ελεύθερη να κάνει τα πάντα, και τα πάντα είναι ένα τίποτα;
Όταν δεν έχει να επιλέξει ανάμεσα στα πάντα (ακόμα και αν έχει μια αιωνιότητα μπροστά τις ώστε να μπορέσει να περάσει και να κάνει τα πάντα), αλλά ανάμεσα στο τίποτα; Όταν δηλαδή το δίλημμα της επιλογής και οι φόβοι που το ακολουθούνε έχουν εξαφανιστεί.

Για μένα η απάντηση είναι σαφής, και φαίνεται στον τίτλο του κειμένου. Για σας;



Βέβαια όλα αυτά, προϋποθέτουν την, εκ των προτέρων, αποδοχή μιας πνευματιστικής υπόστασης στην πραγματική ζωή, καθώς και την αποδοχή της ζωής μετά τον θάνατο.
Χωρίς βέβαια αυτή η υπόσταση να είναι εν γένει αποδεκτή από μένα...

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Έκθεση Ιδεών

Τι έκανα το καλοκαίρι. Πάντα μας το ρωτούσε η δασκάλα την πρώτη μέρα στο σχολείο. Πολλές φορές γράφαμε και το πρώτο “σκέφτομαι και γράφω” μ’ αυτό το θέμα. Και μιας και έγινε συνήθεια τόσα χρόνια πίσω απ’ τα θρανία, δεν μπορώ να μην το κάνω και φέτος. Σε ψηφιακή μορφή βέβαια, αλλά τι να κάνουμε, εξελίσσεται η τεχνολογία...

«Το καλοκαίρι μου άρχισε, μόλις τελείωσαν τα σχολεία. Το δικό μου σχολείο δεν είναι πλέον σαν το σχολείο που πάνε τα άλλα παιδάκια. Δεν τελειώνει στις 15 Ιουνίου, αλλά όποτε του καπνίσει. Φέτος τελείωσε στις 25 Ιουνίου -τυχεροί ήμασταν, δε λέω, άλλες φορές τελείωνε και Ιούλιο.

Μόλις τελείωσε το σχολείο, πήγα να δω την μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου, την γιαγιά μου, τον παππού μου, την άλλη την γιαγιά μου, τον άλλο τον παππού μου, μια θεία μου, που βάφτιζε ένα ξαδελφάκι μου. Δεν θυμάμαι πως το είπαν. Δεν μπήκα μέσα στην εκκλησία. Την φοβάμαι την εκκλησία. Ειδικά εκείνον τον κυριούλη με τα μακριά γένια, που λέει τραγουδιστά κάτι αρχαίες λέξεις. Μια φορά, άλλη, που είχα πάει στην εκκλησία, τίποτα δεν είχα καταλάβει.

Μετά, η μαμά μου, με άφησε και πήγα μια βδομάδα διακοπές με τους φίλους μου. Ήταν πολύ ωραία. Κάναμε 5 μπάνια (εγώ 2 έκανα, αλλά οι άλλοι πιο πολλά). Έφαγα και 7 παγωτά στις διακοπές. Πρώτη φορά ήταν που έτρωγα ένα παγωτό την μέρα. Ήταν πολύ όμορφα.

Μετά που γύρισα απ’ τις διακοπές ξαναπήγα στο σπίτι μου. Αλλά μετά ο μπαμπάς μου με έβαζε συνέχεια να κάνω δουλείες. Δε λέω ότι δεν μ’ άρεσαν αλλά να, μετά από λίγες μέρες βαρέθηκα και προσπαθούσα να μην κάνω δουλείες, αλλά αυτός πάλι με έβαζε. Και ‘γω άμα δεν ήθελα να κάνω, έκανα τον κοιμισμένο, και μετά έβαζε την μάνα μου να κάνει τις δουλειές.

Όταν δεν έκανα δουλειές, και δεν έκανα τον κοιμισμένο, έβλεπα ένα σίριαλ στο ντιβιντι. Το έλεγαν εξ-φάιλς. Ήταν παλιό έργο, αλλά όταν το έδειχνε στην τηλεόραση ήμουνα μικρός και το είχε και αργά και δεν μπορούσα να το δω, γιατί νύσταζα και με έπαιρνε ο ύπνος. Είχε κάτι επεισόδια με σκοτωμούς, αλλά και κάτι άλλα που έρχονταν λέει κάτι εξωγήινοι, εδώ πέρα, για να μας κάνουν διάφορα πειράματα, και μετά να μας κατακτήσουν τον κόσμο. Δεν ξέρω τι έγινε τελικά στο τέλος, γιατί, να, άρχισαν πάλι τα σχολεία και σταμάτησα να το βλέπω. Θα το ξαναρχίσω μετά, και θα γράψω το τέλος, σε άλλο σκέφτομαι και γράφω.

Επίσης τον Αύγουστο, διάβαζα κιόλας. Το σχολείο που πάω είναι πολύ δύσκολο, και άμα δεν διαβάζεις, δεν σε περνάνε την τάξη. Είναι σαν το δημοτικό, μόνο που έχει 2 τάξεις. Αλλά κάθε τάξη δεν κρατάει ένα χρόνο. Κρατάει πιο πολύ. Άσε και που 3 φορές το χρόνο μας βάζουν να γράφουμε και διαγωνίσματα, που είναι και πολύ δύσκολα, και όλος ο κόσμος έχει άγχος, και νευριάζει εύκολα, και γω να, φοβάμαι τους νευριασμένους που φωνάζουν, μην με χτυπήσουν, και πάω στο νοσοκομείο, και πεθάνω.

Να κυρία, λοιπών, έτσι πέρασα το καλοκαίρι μου. Ήταν πολύ ωραίο, αλλά βαρέθηκα. Μέχρι που έφτασα να θέλω να ξαναρχίσουν τα σχολεία...»

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Κι επεράσαμε όμορφα…

Διακοπές, μεγάλη υπόθεση. Για άλλους ξεκούραση, για άλλους κούραση, για άλλους περιπέτεια, για άλλους σεξ, και για άλλους κάμποσοι εφικτοί συνδυασμοί των παραπάνω, ίσως και κάποιων ακόμα.

Και ας αρχίσουμε λοιπών... Μετακίνηση, πολύ σημαντικό. Ξεκινάς, και ως ένας μέσος φυσιολογικός άνθρωπος που δεν έχει λεφτά ούτε για να πάρει αμάξι μαζί του, ούτε για να νοικιάσει. Οπότε φτάνεις στον προορισμό σου, μ’ αεροπλάνα και βαπόρια (που λέει και το τραγούδι). Και μόλις φτάσεις τι; Πάλι πρέπει να ξεκουνηθείς και να δεις όλο το μέρος που επισκέφτηκες. Μουσεία (αρχαία, ενδιάμεσα, νέα), παραλίες, βουνοκορφές, αξιοθέατα κ.ο.κ. Και για όλα αυτά τα τοπικά ΚΤΕΛ δεν βοηθάνε και πολύ. Εισιτήριο στα ύψη και διαδρομές λίγες και μικρές. Οπότε απευθύνεσαι ξανά στα ωραία σου πόδια, ελπίζοντας ν’ αντέξουν, ή στους, αν μη τι άλλο, ευγενικούς ντόπιους, και στην... καρότσα τους!

Διαμονή. Μεγάλη υπόθεση. Τι θα επιλέξεις; Ξενοδοχείο, δωματιάκι, σκηνούλα ή... παγκάκι; Και τι θα περιλαμβάνει και ο κάθε τρόπος διαμονής; Γουστάρεις πισινούλα; Γουστάρεις και φαί για να μην ξεκουνιέσαι καθόλου; Γουστάρεις και σολάριουμ; Θες και ζεστό νερό για μπάνιο; Θες και αιθέρια έλαια στην μπανιέρα σου; Θες και φραπεδούμπα έτοιμη και με παχύ αφρό; Θες να είσαι μέσα στην φύση και στο δάσος; Θες να πίνεις τρεχούμενα νερά, από ένα γάργαρο ποτάμι; Α ναι. Και πόσα λεφτά έχεις;

Φαί. Κατ’ εμέ το σημαντικότερο. Κι όμως, το φαί στις διακοπές είναι ικανοποιητικά καλό, αν ξέρεις να ψάχνεις, να ρωτάς και να κόβει το μάτι σου. Βέβαια μπορείς να βολευτείς και με τα πιτόγυρα, αλλά μάλλον το σκατό σου θα γίνει παξιμάδι και δεν θα ξεκολλάει. Γι’ αυτό λαδερά, πολλά λαδερά. Το πολύ πολύ να σε πιάσει κανένα κόψιμο σε άσχετο μέρος, αλλά δεν πάει στο διάολο, έχουν πολύ ωραίες τουαλέτες παντού όταν πας διακοπές (πολύ παράδοξο). Μάλλον κάτι ξέρουν...

Και η μεγαλύτερη ερώτηση, που βασανίζει πάρα πολλούς πριν πάνε διακοπές. Βουνό ή θάλασσα; Θες να πας σε ένα δροσερό μέρος, με περιπάτους στα βουνά, με καθαρό αέρα, με πλατάνια, με πουρνάρια, με έλατα, και με ανθρώπους με ροζουλί μαγουλάκια; Ή μήπως θες να πας σε ένα μέρος με νερό, αλάτι, ακριβό φραπέ, ωραία ψάρια και καυτό ήλιο που μόλις θα γυρίσεις θα πασαλείβεσαι με κρέμες, γιατί έχεις κατακαεί στην προσπάθειά σου να μαυρίσεις, γιατί... (δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί).

Τα πάντα είναι δική σου επιλογή. Εσύ αποφασίζεις. Κοίτα όμως να πάρεις την σωστή απόφαση γιατί αλλιώς απλά θα έχεις να λες πόσο χάλια πέρασες το, για πολλούς, καλύτερο κομμάτι του έτους, τις διακοπές!


Υ.Γ.1: Το σήμα κατατεθέν των φετινών διακοπών: Βυζάκια έξω λοιπών...
Υ.Γ.2: Να πάτε Σαμοθράκη, πλάκα έχει!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

THE GOOD(?)BYE

Και πάντα έρχεται αυτή η στιγμή...

Είχε ξαναγίνει πολλές φορές. Μόνο μία όμως ήταν τόσο δύσκολο. Ήταν το κλειστό παντζούρι που έφταιγε; Ήταν η κρύα, μουντή και προχειροβαμένη σκαλωσιά; Ήταν ο βαθύς και σκοτεινός διάδρομος; Ήταν το θρόισμα των φύλλων στο απαλό φύσημα του αέρα; Ήταν το σχεδόν λευκό σημειωματάριο του; Ήταν το παλιό βιβλίο με τις κιτρινισμένες σελίδες; Ήταν το βραχνιασμένο ηχείο του σιδηροδρομικού σταθμού που έλεγε “Η αμαξοστοιχία 591 με προορισμό Πλατύ-Κατερίνη-Λάρισα-Καρδίτσα-Τρίκαλα-Καλαμπάκα αναχωρεί από την πλατφόρμα τρία σε πέντε λεπτά”; Ή μήπως ήταν τελικά αυτό που τόσο καιρό κρατούσε μέσα του;

Ο καπνός που ρουφούσε μέσα στα πνευμόνια του δεν μπορούσε να αποτρέψει την εκδήλωση αυτού του αισθήματος του αποχωρισμού. Ήθελε να κλάψει. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε; Ήθελε να βρίσει. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε; Ήθελε να χτυπήσει κάτι, κάποιον, οτιδήποτε. Ή μήπως δεν θα βοηθούσε;

Είχε φτάσει στα όρια της κατάθλιψης άλλη μια φορά. Ήθελε να το αποφύγει. Ή μάλλον καλύτερα, ήθελε να το αποφύγει; Ίσως η όλη κατάσταση τον οδηγούσε κάπου που θα μπορούσε να βγάλει κάποια άκρη. Θα έλυνε το πρόβλημά του μια για πάντα. Ή μήπως θα έδινε απλά μια παράταση;

Η γεμάτη ρούχα βαλίτσα δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του –καθόταν πάνω της. Όχι δεν ήταν υπέρβαρος, απλά το κορμί του το βάραινε ο αποχωρισμός. Καθώς τα βλέφαρά του έπεφταν, ακούσια, για να υγράνουν τα ξερά μάτια του, απ’ ο μυαλό του πέρασαν οι δύο προηγούμενες ώρες. Μέσα σε μια στιγμή, δυο ώρες!

Είδε, τον εαυτό του να περπατάει στον βαθύ σκοτεινό διάδρομο. Να παίζει με τις φουσκωμένες μπογιές της σκαλωσιάς. Να γλιστράει σε μια σκάλα με δυο σκαλιά μόνο. Να κοιτάζει ένα κομμάτι σελοτέιπ κολλημένο ατσούμπαλα στον μπλε τοίχο. Να ακούει το θρόισμα των φύλλων καθώς περπατούσε με το κεφάλι σκυφτό. Να αισθάνεται την σόλα του παπουτσιού, που άφηνε στο πεζοδρόμιο περπατώντας. Να κοιτάει τις κιτρινισμένες σελίδες του βιβλίου, να το πετάει με μίσος στην βαλίτσα του και να κλίνει βίαια το φερμουάρ. Να σκέφτεται πως θα γεμίσει όλες αυτές τις λευκές σελίδες στο σημειωματάριο. Να κλείνει το παντζούρι, να ρίχνει μια τελευταία ματιά στα, γεμάτα ραγισματιές, πράσινα ξύλα του. Να στρέφει το κεφάλι του απ’ την άλλη και να κλείνει την πόρτα.

Τα βλέφαρά του είχαν κάνει την δουλεία τους. Τα μάτια του ήταν πλέον υγρά. Σηκώθηκε απ την βαλίτσα του. Ένιωθε πιο ελαφρύς από πριν. Την άρπαξε με το ένα του χέρι. Ανέβηκε στο τρένο. Ήταν εκεί ώρα τώρα αλλά δεν το είχε καταλάβει. Έκατσε κάπου μόνος, πήρε το σχεδόν λευκό σημειωματάριο και άρχισε να το γεμίζει.

Όλα τα προηγούμενα είχαν χαραχθεί στο μυαλό του. Φοβήθηκε μήπως τα ξεχάσει, αλλά δεν τα ζωγράφισε κάπου. Ίσως να ήθελε να τα ξεχάσει. Ίσως και να άφηνε τον χρόνο να αποφασίσει για την μοίρα των σκέψεων του!

Σήμερα, κάμποσα χρόνια μετά, βρίσκονται ακόμα εκεί. Στην ίδια γωνιά του μυαλού του. Ακόμα θυμάται μέχρι και την βαθιά σχισμή, που είχε χαλάσει ακόμα και το πράσινο χρώμα, στο δεξιό φύλλο του παντζουριού. Ακόμα και αυτό!




Το παραπάνω αποτελεί συλλογή σκέψεων αλλά και γεγονότων. Θεωρήστε ότι θέλετε φανταστικό και ότι θέλετε πραγματικό... Θα είναι απόλυτα σωστό!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Ένας απλός προβληματισμός (ή μήπως κάτι παραπάνω;)!

Άλλη μια βαρετή μέρα, σε έναν γενικά βαρετό μήνα.....

Και ενώ όλοι κάνουν σχέδια για τις διακοπές τους (αν δεν τα έχουν τελειώσει ήδη, ή και αν ακόμα δεν έχουν ήδη πάει διακοπές), εγώ βρίσκομαι πάνω από ένα πληκτρολόγιο και γράφω ένα ακόμη κείμενο, μάλλον χωρίς να έχω σκεφτεί πάλι τον σκοπό της συγγραφής...

Ή μήπως αυτή η τυχαιότητα στην αρχή της συγγραφής είναι κάτι το οποίο επιδιώκω, συνειδητά ή και ασυνείδητα. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα...

Βασικά δεν έχω αποφασίσει αν στ’ αλήθεια υπάρχει αυτή η τυχαιότητα. Αυτό που κάποιοι αποκαλούν Θεά Τύχη, κάποιοι άλλοι Μοίρα και κάποιοι τρίτοι Πεπρωμένο. Οπότε έτσι δημιουργούνται τρεις κατηγορίες ανθρώπων, αυτών που πιστεύουν σ’ αυτά, αυτών που δεν πιστεύουν και αυτών που δεν έχουν αποφασίσει...

Επίσης απ’ το μυαλό μου περνάει και ένα άλλο θέμα που απασχολεί γενικά τους ανθρώπους, αλλά έχει απασχολήσει και αρκετούς, κατ’ επάγγελμα (ίσως είναι λίγο αδόκιμο, αλλά μάλλον αυτή είναι η αλήθεια), φιλοσόφους. Η ύπαρξη του Θεού, είτε αυτός είναι ο Θεός των Χριστιανών, είτε των Εβραίων, είτε των Μουσουλμάνων, είτε των Βουδιστών, είτε, είτε, είτε (fill in the gaps). Και σε αυτό το “θέμα” υπάρχουν οι ίδιες τρεις κατηγορίες με πριν. Αυτοί που πιστεύουν, αυτοί που δεν πιστεύουν και αυτοί που δεν έχουν αποφασίσει...

Και τώρα έρχεται η στιγμή της σύνδεσης των δύο που μάλλον είναι και η πιο δύσκολη. Εξ ορισμού προκύπτουν εννέα διαφορετικές κατηγορίες... Κάθε μία διαφορετική, και κάθε μία με το δικό της νόημα... Άλλες λογικές και άλλες όχι και τόσο.

Δεν θα μπω στον κόπο να κάτσω να μιλήσω για το καθένα χωριστά. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου εξ αρχής. Σκοπός μου ήταν η παρουσίαση του προβληματισμού μου με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει και προβληματισμός δικός σου. Ναι σε σένα μιλάω που διαβάζεις τώρα.

Βέβαια αυτό (η ύπαρξη σκοπού του κειμένου) αναιρεί την αρχική μου άποψη, περί τυχαιότητας. Ή μήπως όχι... Εσύ θα το κρίνεις και αυτό...

Αυτά γι’ απόψε ελπίζω να μην σε κούρασα με μπαρούφες, αντίθετα να σε έβαλα σε έναν δρόμο (σωστό ή λάθος, αυτό εσύ θα το κρίνεις) και κάτσεις να προβληματιστείς...


Υ.Γ. Χωρίς να θέλω να επηρεάσω τις σκέψεις σου, τίποτα δεν είναι τυχαίο, τουλάχιστον στο παραπάνω κείμενο.

Υ.Γ.2 Μάλλον αυτό ήθελα να γίνεται και σε μένα όταν μου παρουσιάζεται ένας προβληματισμός κάποιου, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι... Πουτάνα πλύση εγκεφάλου.!.!


BONUS: Όταν γράφω πάντα κάτι με πιάνει και ακούω Θανάση... Οπότε ορίστε και ένα (ακόμη) δείγμα!

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

A funny game

Μέρες εξαφανισμένος. Έκανα και αυτές τις, ομολογουμένως, τεράστιες αλλαγές στην εμφάνιση της σελίδας, έχω και τις έγνοιες μου και δεν πρόλαβα να γράψω κάτι. Επανέρχομαι σήμερα λοιπών...

Δεν απασχόλησε κάτι σημαντικό το μυαλό μου τόσες μέρες, πέραν ίσως από κάτι αρχιτεκτονικά και όχι μόνο σχέδια! Οπότε μέχρι πριν λίγα λεπτά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άξιο λόγου και προσοχής.

Και έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι, κάτω από τον ήχο μιας λύρας και ενός νταουλιού, γιατί αυτή η αδιαφορία, ενώ γύρω μας γίνονται τόσο σημαντικά πράγματα? Ξυστά απ’ το μυαλό μου πέρασε ένα όνομα, Δημοσθένης Λιακόπουλος. Πέρασε σαν αστραπή και έφυγε. Το μόνο που έμεινε ήταν ένα η γνωστή ατάκα που λέγεται απ’ όλους μας τις τελευταίες μέρες. “Τυχαίο, δεν νομίζω”. Κοιτώντας στην οθόνη, ήρθε στο μυαλό μου το 11888 και ο ΟΤΕ, και έφυγε αφήνοντας πίσω του την εικόνα του ρούτερ στην γωνία του δωματίου μου. Παρατηρώντας τα λαμπάκια που τρεμόπαιζαν θυμήθηκα την μια καμένη λάμπα, ένα σάλτο και μια σπασμένη λεκάνη. Την λεκάνη ακολούθησε η ντουλάπα, γεμάτη με βρομισμένα ρούχα που ήθελαν πλύσιμο. Νερό, θάλασσα, καλοκαίρι, διακοπές, λεφτά, δουλειά, κούραση, ύπνος. Αυτές ήταν οι επόμενες σκέψεις μου. Μετά το μάτι μου πήγε κάτω κάτω δεξιά. Μία το ξημέρωμα. Νωρίς ακόμα. Τότε το μάτι μου έπεσε σε αυτό που γράφω. Βαριόμουνα να το ξαναδιαβάσω. Το πόσταρα έτσι...

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Ένα περίεργο συναίσθημα

Περίοδος μαθητικών, και όχι μόνο, εξετάσεων αυτές τις μέρες για πολλούς από μας. Είτε με σχολικές εξετάσεις, είτε με εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, είτε με εξετάσεις σε ξένες γλώσσες, είτε με εξετάσεις οδήγησης…

Και πάντα αυτές οι μέρες μου φέρνουν μια μελαγχολία...Ένα κοινό συναίσθημα που πολλοί το έχουμε νοιώσει, για διάφορους λόγους. Κυρίως είναι για στιγμές καλές που περάσαμε κάποτε, και καθώς τις φέρνουμε στο μυαλό μας, λυπούμαστε που δεν μπορούμε να τις ξαναζήσουμε, και συνάμα χαιρόμαστε για αυτά που περάσαμε…

Και μιας και όπως είπα και στην αρχή είναι περίοδος εξετάσεων, για αυτό το όμορφο συναίσθημα της μελαγχολίας οφείλεται ένα άλλο συναίσθημα, το άγχος. Αυτό το τόσο έντονο συναίσθημα που έχει κάποιος πριν κάνει πρώτη φορά κάτι. Αυτό που, τα χέρια σου τρέμουν, τα πόδια σου δεν σε κρατάνε όρθιο, τα μάτια σου βλέπουν θολά, το μυαλό σου ξεχνάει τα πάντα, η καρδιά σου χτυπάει έντονα, η ανάσα σου κόβεται και τόσα άλλα…

Αυτό το γαμημένο συναίσθημα μου έχει λείψει. Σαν χτες θυμάμαι την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις. Ήμουν κάπου τέλη Δημοτικού, αρχές Γυμνασίου. Έγραφα για ένα ασήμαντο πτυχίο Αγγλικών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένοιωσα τότε. Προσπαθώ κάμποση ώρα να το αποτυπώσω στο ψηφιακό χαρτί του κειμενογράφου αλλά δεν μπορώ. Ελπίζω να καταλαβαίνεται τι λέω…

Από τότε σε κάθε εξετάσεις, και όχι μόνο, το άγχος γίνονταν όλο και πιο λίγο. Φτάνοντας στο Λύκειο δεν με ένοιαζε σχεδόν τίποτα. Το ίδιο και στις πανελλήνιες, πόσο μάλλον τώρα που είμαι και στο πανεπιστήμιο…

Αυτό το τόσο δημιουργικό συναίσθημα που, αν το χειριστείς σωστά, σου δίνει δύναμη να πας παρακάτω και να συνεχίσεις όσο πιο μακριά γίνεται, όσο και να φαίνεται ότι σε κρατάει πίσω. Αυτό που κάποιοι λένε δημιουργικό άγχος, αν και νομίζω ότι είναι αδόκιμο γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να σε πάει πίσω το άγχος... ποτέ. Αντιθέτως με την αδιαφορία που έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Ξέρω ξέρω, κάποιοι θα το διαβάζουν αυτό, και θα λένε “Τι λέει ο μαλάκας, να μην είχα άγχος και τι στον κόσμο”. Ε, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου καλό αυτό. Τελικά αυτός που είπε ότι τα ωραία πράγματα τα εκτιμάς όταν τα χάνεις είχε απόλυτο δίκιο. Ελπίζω κάποια μέρα να το ξανανοιώσω. Το ξέρω ότι θα μου βγεί σε καλο...


Καλημέρα σας!!!

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Νύχτα

~~~NYXTA~~~
Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γριλιές των παραθύρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε.

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει.

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι την χαρά τους
κι αυτοί λένε πως έτριξε,
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη,
που θα 'πρεπε η αγάπη ναν την έπινε,
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες,
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θα ακούνε.

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.


Είναι ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένα από τα ωραιότερα που έχει γράψει...

Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω πάνω στο συγκεκριμένο ποίημα είναι "Πόσο όμορφο μπορεί να είναι κάτι,ακόμα και αν μιλάει για τον θάνατο"

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Μια ευφάνταστη δικαιολογία

Λοιπών ακούω πολλά από φίλους και όχι μόνο για την, ομολογούμενος, κακή ορθογραφία μου… Ναι λοιπών το ομολογώ, είμαι αν-ορθογράφος……….

για σας που είστε στενόμυαλοι.

Όντας γνώστης ελάχιστων μαθηματικών ξέρω ότι μια παράσταση, μια εξίσωση, ένας αριθμός δεν είναι πάντα ο ίδιος. Το τι πραγματικά συμβολίζει εξαρτάται από ποιες συμβάσεις έχεις ορίσει ακριβώς πριν μιλήσεις για την παράσταση, την εξίσωση, των αριθμό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορεί να ορίσει κανείς και διάφορα “συστήματα ορθογράφισης”… Κάποιο/α από αυτά τα συγκεκριμένα συστήματα χρησιμοποιώ και ‘γω κατά καιρούς για να γράφω… (ίσως και για να μιλάω καμιά φορά).
Γενικά πιστεύω ότι είναι αρκετά πιο ενδιαφέρον απ’το απλά να ακολουθείς ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, το οποίο μάλιστα στο έμαθαν στο σχολείο (στο δημοτικό κιόλας), και γενικά τα σχολικά μονοπάτια το φοβάμαι κάπως (μεγάλο θέμα, να φοβάσαι τα σχολικά μονοπάτια, ίσως να με φωτίσει καμία μούσα καμία μέρα και να γράψω τίποτα και γι’ αυτό).

Τέλος πάντων, κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισα στο συγκεκριμένο ιστολόγιο να γράφω με συμβατικό σύστημα ορθογράφισης, απλά και μόνο γιατί πριν από κάθε κείμενο είναι αρκετά βαρετό να ορίζω ένα ολόκληρο σύστημα ορθογράφισης εξ’ αρχής.



ελπίζω να κατάφερα να πείσω κάποιον,..., έστω και έναν...

Τέλος πάντων, κλείνω την σημερινή δημοσίευση, με ένα τραγούδι που δυστυχώς δεν μου έκανε την χάρης ο Θανάσης χτες να παίξει.........Δεν πειράζει, γι' αυτό υπάρχει και το γνωστό cd-player

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Η αρχη

Μιά κρύα νύχτα του Ιούνη (οξύμωρο ε? κι όμως ήταν κρύα),μετά από μία ωραιότατη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου,και μετά απο καιρό σκέψης για το αν και το τι μπορώ να γράφω σε ένα blog,αποφάσισα ότι είμαι έτοιμος να το κάνω...

Απλά δεν ξέρω ακόμα τι είμαι έτοιμος να κάνω, τέλος πάντων δεν πειράζει,θα φανεί αυτό με τον καιρό...

Καλή επιτυχία λοιπόν να έχετε εσείς που με διαβάζετε,γιατί εγώ είναι σίγουρο ότι απλά θα παραμείνω...
Ενα ραφι καπου πανω σ'ενα λευκο χαρτι